زن روزهای ابری

2012-01-24T02:04:00.001+03:30

دمای هوای تهران 4 درجه زیر صفر

2012-01-21T22:12:00.004+03:30

آن وقت است که آدم می فهمد دیگر بلند نمی شود . دیگر هیچ وقت بلند نمی شود .
ساعت ده و پانزده دقیقهء شب ، هنوز یک کم برف مانده گوشه و کنار ها ، من دوباره « مرشد و مارگریتا »ی بولگاکف را می خوانم که اولش نوشته ؛ برای زهرا ، تابستان ...
کدام تابستان ؟

2012-01-21T12:57:00.001+03:30

کلا من خوشم می آید یکی می نشیند دههء چهلش را تعریف می کند . یکی که یک کلاه قشنگی هم می گذارد سرش ، یک عصا می گیرد دستش ، انگار نه تهران ِ نود . انگار نه غروب پنجشنبهء نمی دانم چندم زمستان سال نود . من هیچ وقت با این عددها کنار نیامدم . کِی آن وقت ها فکر می کردیم یک روز می شود سال نود ؟ نه ؟
باری ! آقاهه یک جمله ای می گوید که توش می گوید آدم های بی خنده . یعنی وصف حال ما . ادامه اش می دهد . تا یک عالمه وقت دیگر ادامه اش می دهد جمله اش را و جمله های دیگر می آیند پشت سرش . با این همه این کلمه اش رد نمی شود ، ادامه پیدا نمی کند . می ایستد توی فضا . یک جور بد اخلاق عبوسی . هوی برو کنار ! دارم آقا را نگاه می کنم ، دارم لذت می برم ... نمی رود .
حتی بعدش . همین جور که داریم به حرف های بی سر و ته پیمان می خندیم ، آدم می فهمد چه آدم های بی خنده ای هستیم ما . من اگر شاعر بودم می سرودمش این آدم های بی خنده را . نقاش اگر بودم می کشیدمش . نیستم . هیچی نیستم تا این کلمهء مزخرف را بندازمش بیرون . همین جوری ایستاده توی فضا . میان صندلی ها . توی ماشین فراز ، توی آینهء آسانسور . اصلا این نور فلورسنت آسانسور ها را باید کشت . من بهشان بدجوری اعتراض دارم . آدم توی این نورها درست می شود خود ِ آدم بی خنده .

2012-01-19T00:44:00.002+03:30

خبر بعدی ، دو تا کرد مهاباد را به اعدام محکوم کرده اند . من بغض شادی ِ جایزهء اصغر فرهادیم اشک می شود و دیگر هیچ از خودم نمی پرسم چه مرگم شده این روزها که هر چیزی بغض می شود و تا می آیم ببلعمش ، می چکد روی گونه هام . توی این خاک همیشه یک جای کار ، یک جای خوشی های ما می لنگد . بس که نیمه های خالی لیوان این همه خالی ست .
دلم لک زده برای چای لیموی صندلی لهستانی آشپزخانه ات . اشک شود بغضم بچکد توی چای ؛ « خیلی دلم گریه اش گرفته این روزها ! » چای اشکی بنوشیم با هم ... غصهء کردهای مهاباد توی دلمان ، غصهء پرستو دو کوهکی ، ببالیم به ساعت چهار صبح دوشنبه ...

2011-12-24T18:16:00.001+03:30

شبا زود می خوابی که تموم شه . صبا دیر پا می شی که شروع نشه . دیگه شروع نشه ...

2011-12-21T14:47:00.001+03:30

بهاره هدایت چند تا پاییز کوچه های تهران را قدم نزده ؟ چند تا تابستان را ؟ چند تا بهار را نبوییده ، چند تا زمستان را ؟

2011-12-20T22:28:00.001+03:30

« یک جور که آخ ... »

من از همان وقت از کارما بدم آمد . هر چند اسمش کارما نبود . اسمش انتقام بود . تو بلدش نبودی . فکر کردی کارما ! این جوری اسمش قشنگ تر بود . بی شرفی نداشت . انگار که تقدیر ، انگار که هیچ کاریش نمی شود کرد . دست خودت نیست . کارما نبود و تو داشتی انتقام نشدن های زندگیت را سر من در می آوردی . فکر کردم یک روز تو نشسته ای جای من و برای داشتن کسی که نمی خواسته تو را ، اشک هات را خوردی .
تو بد بودی . آن وقت که داشتی از من انتقام می گرفتی بسیار بد بودی . بعد با خنده گفته بودی کارما . حالا گیرم برعکس . ها ها ها ! من فکر کردم عادلانه نیست . انسانی نیست .
بعد تر کنار خواجو یادم آمد . داشتم فکر می کردم این جا اگر آب نبوده پس چی بوده ؟ که یادم آمده اسمش کارما نبود . اسمش انتقام بود . این که تو داشتی یک جایی بعد تر یقهء یک بی گناهی را می گرفتی که چرا یک جایی قبل تر ، زندگی روی خوشش را نشانت نداده ، اسمش انتقام است .
بعد فکر کردم یادم باشد که حواسم باشد که انتقام این روزها را ، این اشک هایی که هی می خواستند جاری شوند و هی فرو می خوردمش را از کسی نگیرم . هیچ وقت نگیرم . فکر کردم آدم ها طفلکی اند . گناه دارند . دردشان می آید . یک جور که آخ هم نمی گویند .

2011-12-18T18:56:00.003+03:30

آن شب مانده بودم خوابگاه . نزدیکی های تابستان بود . تابستان دو سال پیش تر ؟ من را یک چیز توی دنیا از پا در می آورد و آن هم خواسته نشدن است . دوست داشته نشدن . و من داشتم از پا در می آمدم که عجیب جانکاه بود . آن شب مانده بودم خوابگاه چون دلم خانه را نمی خواست ، تهران را نمی خواست و خیابان هایی که او را به یادم بیاورند . ساعت نزدیک یازده بود که رسیدم . در را که بستم پشت سرم پشیمان شدم . دلم خواسته بود نمی آمدم . بر می گشتم . که نمی شد . نگاه کردم به در و دیوار و فکر کردم من ، میان این دیوارها خفه می شوم تا صبح . فکر کردم این ها که هر شب می رسند این جا و تا صبح نمی توانند بروند بیرون چجوری دوام می آورند . جه نمی میرند هر شب ؟ هی نفسم بند آمده بود و گونه هام خیس اشک ، راه می رفتم و فکر می کردم خفه می شوم تا صبح .
حالا فکر می کنم میر حسین خفه نمی شود تا صبح ، تا شب ، تا صبح ، تا شب ؟ ...

2011-12-16T20:51:00.003+03:30

_ سلام ! اسم من آیساست ! جدی ام ، ترسناک نیستم اما . کم می خندم چون عمیقا غمگینم . بسیار کتاب می خوانم . غروب های جمعه می روم گالری بازی و این کار به شدت اذیتم می کند . ماهی یکی دو بار تئاتر می بینم . طراحی می کنم چون طراحی کردن آرامم می کند . ضربان قلبم را و روحم را . فیلم نمی بینم ، کم می بینم ، اما تا دلت بخواهد « هامون » را دیده ام . « شب یلدا » را دیده ام . « کاغذ بی خط » را دیده ام . « پدر خوانده » را دیده ام . یک جور پیرمردی فیلم می بینم . کیمیایی را خوشم می آید . نباید کیمیایی را شبیه اصغر فرهادی دید ، یا شبیه مهرجویی یا هر کی . باید کیمیایی را شبیه کیمیایی دید . آن وقت لذت برد . نمی شود گفت حکم بهتر بود یا « چهارشنبه سوری » . باید گفت « حکم » بهتر است یا « رئیس » . باید با خودش مقایسه کرد . آن وقت آن جایی که قیصر می خواهد برود توی حمام ، خیلی دیدنش می چسبد . گاهی می رقصم برای خودم ، گاهی توی دلم . گاهی آواز می خوانم . آزاده را دوست دارم . سالاد را دوست دارم . مامان را دوست دارم . سفر کردن را و جاده را دوست دارم . زهرا را دوست دارم . از تغییر می ترسم . از دوست داشته نشدن می ترسم . از زلزله می ترسم . از زندان اوین می ترسم ...

_ یک بار فراز گفت جدی که می شوم ترسناک می شوم . یادم افتاد یادم رفته بعد از تمام کلمه هام لبخند بزنم که یعنی من جدی نیستم ، ترسناک نیستم ، بسیار هم مفرح و سرگرم کننده . بعد از آن ، خنده هام بلند تر شدند . صورتم درد می گرفت شب ها از خنده های الکی ِ « من آدم جالبی ام ! » دیدم چه وقت های غمگینیم فرار می کنم از این آدم و از آدم ها که نفهمند جدی ام ، غمگینم ، که من عمیقا غمگینم .

_ هفت ملیار آدم روی کرهء زمین زندگی می کنند و این یعنی هیچ کس نباید تنها باشد . نباید احساس تنهایی کند . این یعنی من ِ حالا ، من ِ تمام این سال ها یک جای کارش می لنگد . من به اندازهء کافی خوب نیستم ؟

_ هوسم کشیده آدم های تازه . دیر است دیگر به آدم ها بفهمانم که این منی که منم ، من نیست . یک من ِ دیگر است که جای من لبخند می زند ، می گوید ، می رقصد گاهی . این منی که منم ، که حقیقتا منم ، یک جور دیگری ست .

_ من بسیار خالی آدم ها را پر کرده ام . اما خالی ام را کسی پر نکرده . این خوب نیست . اصلا خوب نیست .

_ دلم می خواهد برسم به آدم های تازه ای ، از اول ، بفشارم گرم دستشان را ، بفشارند گرم دستم را ؛ سلام ! اسم من آیساست ! جدی ام ، ترسناک نیستم اما ...

2011-12-14T23:53:00.005+03:30

چه بدم می آید از آدم هایی که جواب اس ام اس هام را نمی دهند . بس که یادم می اندازند چه بی ارزشم من که حتی نه جواب اس ام اس . و خیلی چیز های دیگر که یادم می اندازند چه بی ارزشم من و آدم ها از روی بدبختی با من هم کلام می شوند . که ببین آن ها چه بدبخنتند . یک دختر لوس ِ بد اخلاق که این همه زشت می خندد ارزش هم صحبتی ندارد . فهمیدنش این همه سخت است ؟ کوريد ؟ نمي بينيد مثل اسب مي خندم ، مثل کروکديل اشک مي ريزم ؟ وقتي شروع مي کنم به حرف زدن کسي نمي تواند جلوم را بگيرد ؟ وقت پريودم دنيا را روي سرتان خراب مي کنم ؟ نمی شود زودتر بفهمید ؟ پیش از آن که دوستی تان را بیشتر کنید ؟
همیشه شماره شان را از توی گوشیم پاک می کنم . این اولین کار است . دیگر شماره شان را ندارم . بعد از این مجبور نخواهند بود جوابم را بدهند . من هم دوباره یادم نخواهد آمد چه بی ارزشم که حتی نه جواب اس ام اس .
این از بی ارزشی من چیزی نمی کاهد ، اما دوباره و صد باره یادم نمی اندازد .
آدم خوب است واقع بین باشد . اما دلیلی ندارد هی واقعیت های مزخرف زندگیش ، این که آدم ها نه از روی اختیار که از سر بیچارگی و تنهایی گاهی با آدم همنشین می شوند را مدام به خاطر بیاورد .
من خوب نیستم . آن جور که حامد ِ « شب یلدا » . با همان عصبانیت و رنج که « حالم بده ، خرابه ! جرمه ؟ »

2011-12-13T14:30:00.000+03:30

دختره شبیه من است . نه ظاهرش که شبیه نیست . شبیه من است وقتی که تنهاش گذاشتی . درست مثل من می نشیند روی زمین ِ ته آخرین واگن و کتاب می خواند . بعد سرش را می آورد بالا و نگاه می کند به دور . انگار بخواهد جوراب بخرد . نمی خواهد . اصلا نیست تا دلش جوراب بخواهد . ببینی کدام کلمهء کتاب دختره را برده به خاطره ای ، دوستت دارمی ، چیزی . بعد اشک هاش جاری می شوند ، می چکند روی کتاب . دلم می خواهد بنشینم کنارش . فشار دهم شانه اش را و بگوم که گاهی این جوری می شود زندگی . گاهی آدم تنها گذاشته می شود ، دوست داشته نمی شود ، خواسته نمی شود . گاهی این جوری می شود زندگی و هیچ کاریش هم نمی شود کرد . می دانم که این حرف دختره را آرام می کند . این که بداند توی این تنها شدگی تنها نیست .

2011-12-12T23:14:00.001+03:30

بعدش خواهیم گفت همان سالی که تهران پیش از موعد برف بارید . همان سالی که خطر احتمال حملهء نظامی بود . نزدیک هزار نفر را اعدام کردند . دست و پا بریدند ، شلاق زدند . زید آبادی هی توی زندان بود . همان سالی که نسرین ستوده با دستبند شوهرش را در آغوش گرفته بود . انگار که نه دسبند . که خیلی هم آزاد ، خیلی هم آزاده .
همان سالی که قرار بود آخرش دنیا تمام شود ...

2011-12-10T08:01:00.000+03:30

« بکشد ضاد ضامنش را ... »

آدم یک کامیون داشته باشد ، بالاش بنویسد « یا ضامن آهو » ، بزرگ ، نستعلیق ، بکشد ضاد ضامنش را . آن پایینش بنویسد « عشق من کیَک » . مثلا نازگل ، حسن ، هر چی اصلا . بندازد توی جاده . شر شر باران ببارد ، همین طور که هنوز چهل و پنج کیلومتر مانده تا قم ، ابی بخواند ؛ می دونم که تو امروز ، پشیمون تری از من ... بعد بداند که نازگلش ، حسنش ، هر کیش هیچ هم پشیمان نیست و خوشش است و دارد زندگیش را می کند ... بعد عر بزند . تا خود قم عر بزند .

2011-12-08T20:09:00.002+03:30

آزی نوشته ؛ بی بی سی ! خبر فوری ! ... من ؟ خفه می شوم . پیش از آن که بدانم . این یکی اما بدتر از قبلی هاست . بدتر از خبرهای فوری این چند وقت گذشته که انگار هی قدم به قدم خفه ترمان می کند . شما باید خفه شده باشید مثل من تا خفگی را بفهمید .
من فوبیا دارم . فوبیای خفگی ، فوبیای سقف های کوتاه . شب ها چند تا در میان خواب می بینم می خواهم به اتاقم که برسم باید از یک راهرو رد شوم که دراز است ، دیوارهاش نزدیک هم ، باید کجکی کجکی رد شود تا برسم به تهش که اتاقم .
خواب می بینم باید روی تختی بخوابم که طبقهء بالاست ، از تخت خودم که طبقهء بالاست بالاتر ، به سقف نزدیک ، باید بخزم آن تو ، یک جور که تکان که بخوری سقف .
یک وقت هایی که دارم می روم پایین ، یک هو حسش ، زنده می شود ، فوبیام می زند بالا . حس این که باید بروم زیر زمین ، یک جوریم می کند . قلبم فشرده می شود ؟ روحم آخ ؟ نمی دانم . شاید نه به این شدت . اما اذیت می شوم .
لباس های یقه اسکی خفه ام می کند . دیدن فیلمی که توش بازیگر اصلی مجبور است برای پنهان شدن از دست آدم بد ها زیر تخت قایم شود ، اتاق های بی پنجره ، ازدحام آدم ها توی یک جای کوچک ، خبرهای فوری بی بی سی ، حمله به سفارت بریتانیا ...
حتما توی زندگی قبلیم ، زیر آوار زلزله ای ، بعد از آن که خودم را زنده نگه داشتم چند روزی در انتظار کمک ، ناامیدانه جان داده ام . هان ؟

2011-12-06T14:28:00.000+03:30

« تئاتری که دیدیم خوب است .
سالاد پاستا بد نیست .
هوا عالی ست . »

هر شب خبرها را دنبال می کنیم ، انگار عراق پیش از جنگ . نه انگار گزارش آزانس دربارهء خاکی ست که توش زندگی می کنیم . نه انگار که کلمه به کلمهء این گزارش ، شاید فردا بشود بمب روی سرمان . انگار اخبار جلسهء عرب ها را می شنویم که خط و نشان می کشند برای بشار اسد . مثل خبرهای عراق پیش از ژانویه . کی ژانویهء ما هم برسد . اهمیتی نمی دهیم . ما که نشسته ایم روی صندلی های خانهء هنرماندان و سیریم از یک تئاتر خوب و از ته دل می خندیم ، اهمیتی نمی دهیم . وا داده ایم . خسته ایم . بس که مشت گره کردیم و زورمان نرسید . بس که خیابان های سبز تهران را دویدیم و نرسیدیم . حالا بپرسی امریکا حمله کند به نفع مان هست یا نه یا چی ؟ شانه بالا می اندازیم . دیگر نمی دانیم چی خوب است و چی خوب نیست . فقط می دانیم تئاتری که دیدیم خوب است . سالاد پاستا بد نیست . هوا عالی ست . دلمان هم که تنگ ِ تنگ ....

2011-11-01T07:01:00.002+03:30

« پیش از این من همچون باد آزاد بودم، اما اکنون تسلیمم » *

فکر کردم لازم است قبلش بگویم که من حالا بسیار خسته ام . بس که بدم آمده از اکتبرهایی که یادم می اندازند چقدر تنها تر می شوم هر سال . چه خالی تر .
بعد از این ، بعد از اکتبر بسیار غمگین دوهزار و یازده ، دیگر توی هیچ اکتبری به دنیا نخواهم آمد . این آخریش بود . قسم می خورم .
حالا دلم می خواهد آکادمی ببینم و به ماهان رای بدهم هی . چهارشنبه ها فیلم ببینم و حوصله ام سر برود . آخرش حوصله سر رفتگیم را توی بالکن با دیگران شریک شوم و بلرزم بید بید از سرما . غروب ها خالی کوچه های باران زدهء باقی پاییز را برگردم و دلم از هر چه دوست داشتن و دوست داشته شدن خالی باشد . روحم از هر چه نمی خواهمت . دلم می خواهد زخم هام را که سرمایه هامند داد بزنم و فریاد بزنم و آرام و بی صدا تحمل نکنم هیچ را . باید یاد بگیرم آدم از اولش باید « هامون » باشد و زیر بار نرود .
حالا دلم می خواهد « داستان » را هی شب به شب که می رسم از سرما ، کنار شومینهء نیمه شب بخوانم ، بیرون باران ببرد و چای بسوزاند لب هام را .
گاهی یادش بیفتم . گاهی دلتنگش شوم و فکر کنم من چه زیاد دست و پا زدم و چه هر کاری کردم و هر چیزی گفتم برای داشتنش و چه راست می گفت ویدای « ما همه خوبیم » که ؛ « وقتی یه چیزی بخواد تموم بشه حتما تموم می شه »
حالا دلم می خواهد گل ها را شکل دهم دوباره زیر دست هام . دوباره الکترود بگیرم دستم بیفتم به جان فلزها . کور شوند چشم هام از آن همه نوری که می پاشد تو هوا . تق تق تق ، مغار هام بشکافند تن چوب ها را .
دیگر یادش نیفتم و دیگر دلتنگش نشوم حتی . دلم می خواهد دیگر خواب نبینم ، خواب هی بودنش را و هی نبودنش را . بس که تسلیمم ...

فکر کرده بودم اکتبر که بیاید تمام می شود . نشد . بس که هر شب اکتبری که گذشت ، یاد آن جاده بود و نمی شود و نمی خواهمت . هی خواب دوست داشته نشدن . فکر کرده بودم سر انجام از روزهای بهتری خواهم نوشت که نیامدند . من بیست و هفت سالگیم را بسیار تنها و خالی شروع کردم و روزهای بهتری نیامدند . و این همه فراموش شدگی بسیار غمگینم کرد .
و فکر کردم لازم است قبلش بگویم که آدم حق دارد گاهی ، نه چندان طولانیِ نمی دانم تا کی و کجا ، از پا بیفتد . کم بیاورد . خسته شود از نوشتن ، از « زن روزهای ابری » . گیرم که روزهای بهتری هم توی راه . اما این شروع خوبی نبود .

باد می آید . باران بند آمد . دوباره دارم « کافکا در ساحل » موراکامی را می خوانم که اولش نوشته ؛ برای دختری به نام کلاغ ؛ آرمان – پاییز هشتاد و شش ...

* قسمتی از نطق رییس جرونیمو، آخرین رییس قبیله آپاچی، در هنگام قبول اسارت، سپتامبر 1886

2011-10-31T12:16:00.001+03:30

- آخرین سنگر چیست سرباز؟
- غرور، قربان.*

من عاشقش بودم .
آن روز صبح هم رفته بودم بگویم که عاشقش هستم . آن قدر که دیگر دارم خفه می شوم . دارم غرق می شوم . بعد در آمد که دلش دوست دختر می خواهد . در آمد که من باید برایش دوست دختر پیدا کنم .
_ من ؟ بعد از تمام آن حرف ها ؟ بعد از تمام عاشقت هستم ها ؟
نگفتم . جاش لبخند زدم . چی باید می گفتم ؟ فکر کردم من این جمله را قبلا هم شنیده ام ؟ شنیده بودم . چند سال پیش بود ؟
دوباره داشت تکرار می شد . همه چیز از اول . سه بار گفت . من پیاده شده بودم از ماشین . زنگ در را زده بودم . لبخند زدم و فکر کردم کسی که در را برایم باز کرد شنید آخرین جمله اش را ؟ کسی که در را باز کرد و می دانست من عاشقش هستم شنید آخرین جمله اش هیچ کلمهء محبت آمیزی نبود ، دوستت دارمی نبود ، حتی بی خیالی نبود ؟ لبخند زدم و فکر کردم چقدر از این واژه بدم می آید من .
_ « قول بده برام دوست دختر پیدا کنی ! »
من آژانس دوست یابی بودم ؟ فکر کردم ای کاش دو روز زودتر می شنیدم این جمله را . پیش از تمام این اعترافات . کاش چند سال قبل تر . پیش از تمام این اتفاقات .
فکر کردم من این همه بی ارزش شدم که این آدمی که دیگر نمی شناسمش برای داشتن هر کسی غیر از من هم به من پناه می برد ؟ بعد از تمام آن حرف ها . بعد از آن جاده . بعد از آن بغضی که اشک نشد . ماند توی گلوم که توی تنهاییش جاری شود ؟
تمام شد با این همه این جمله گاهی توی ذهنم تکرار می شود . یک جور بی رحمی . بعد می می پرسم از کجا پیدا کنم ؟ انگار که وظیفه ای مانده باشد روی دوشم .
همان وقت هم می دانستم داستان جای دیگری شروع شده بی من . می دانستم هیچ وظیفه ای ندارم . من تنها داستانی را که باید تمام می کرد تمامش کرده بودم . با این همه گاهی تکرار می شود توی شب هام . از کجا پیدا کنم ؟

* از بلاگ میرزا پیکوفسکی

2011-10-27T18:18:00.006+03:30

من یک خانهء زیر شیروانی خواهم خرید ، به چه سبزی ، یک سگ خواهم داشت ، به چه قشنگی ، جلوی شومینه اش ، پاهام آویزان دیوار ، کتاب خواهم خواند . لبهء پنجره هاش پر گلدان .
تند تند عاشق خواهم شد ، تند تند فارغ .
وقت عاشقیت هام ، شب ها همین جوری که قارچ ها را ریز ریز می کنم روی تخته ، تق تق تق ، آواز خواهم خواند . بسیار خوش صدا خواهم بود . یک جور غریب ِ قشنگی خواهم خواند ؛ « ای ساربان ، ای کاروان ، لیلای من کجا می بری ... »
وقت فارغیت هام که هیچ . غذای آماده . بی هیچ آوازی لال ِ لال . با یک اخم ِ متفکرانه ء عمیقی کتاب می خوانم چین روی پیشانیم .
بعد می آیی دنبالم ، توی شر شر بارن و این همه راه بندان . کلی می خندیم ، چون تو کت و شلوار و کراوات پوشیده ای و من تو را این جوری عادتم نیست ... می آیی دنبالم ، می رویم کنسرت شهرام ناظری و علیزاده و مست می شویم ...
بعد ؟ بعدی ندارد . تمام می شود . همین جوری که ناظری می خواند داستان تمام می شود ...

2011-10-25T14:41:00.001+03:30

می دانی . ما از اولش این شکلی بودیم .آدم های عینک های فیک ریبن . رنگ و وارنگ . پول اگر داشتیم هم فیکش را می خریدیم . راستکی هاش خیلی غم نان نداشتن بود . ما غم نان داشتیم . حتی اگر هم که نداشتیم . آدم های عینک ریبن عکس های خوشگذارانی فیس بوکی . یعنی خیلی دارد خوش می گذرد . یعنی به تخم مان که نگذاشتید خوش بگذرد . ما خوش مان را گذراندیم . گیرم شبش که می رسیدیم خانه ، نمی دانستیم با آن خالی بزرگ توی دل هامان چه کنیم که خواب مان ببرد زودتر پیش از آن که اشک هامان جاری شود . بعد می بینی نه عینکت که تمام آن عکس ها و خنده ها و زندگی ها چه فیک بوده توی تمام این سال ها . که نبینند اشکت را و نخوانند از نگاهت غمت را . که ما به بازی تان تن ندادیم . که سر خم نکردیم . کوتاه نیامدیم .
راستش را بگویم . نشد . نمی شود . خوب بودن سخت است . خندیدن سخت است . این روزها نخندیدن حتی سخت است . فقط باید مراقب بود اشک ها بی هوا جاری نشوند . همین .
همیشه فکر می کنم دیگر بس است . خیلی وقت است فهمیده ام من هیچی نمی شوم . هیچ ردی و نشانی از من نخواهد ماند حتی به اندازهء کلمه ای و نفسی . بیخود دارم دست و پا می زنم که بمانم . آن ها که ماندند چی شد ؟
باید از این شهر رفت . پیش از آن که دیوارهاش خراب شود رو سر آدم .

حالا ؟ هیچ . تنها دلم می خواهد یکی داد بزند ؛ « اِاِاِ ... هواپیما ! ... » ما دست هامان سایبان چشم ، سر هامان را بگیریم بالا .

2011-10-18T15:20:00.000+03:30

خوبیش این است که اکتبر هم تمام می شود . مثل باقیش . هر چقدر هم که کش آمده باشد . من دارم راه خانه را از خلوت کوچه ای بر می گردم که نباید . این کوچه به ما خیانت کرده . برای همین دوستش نداریم . من چشم هام را می بندم و آروز می کنم این کوچه که به انتها رسید اکتبر تمام شده باشد .
و اکتبر تازه سیزده روزش گذشته . هر سال تا همین ساعت هاش منتظرم کسی من را غافلگیر کند . از فانتزی های زندگیم بسیار فاصله گرفته ام . با این همه سیزدهم اکتبر هر سال یادم می رود قرار نیست هیچ کس غافلگیرم کند . این روز را فقط پنج نفر تبریک گفتند . یکی شان بعد خواندن پست بلاگم یادش می آید که حساب نمی شود . می مانند چهار نفر . یکی شان صبح که خودم یادش انداختم . می مانند سه نفر . فقط سه نفر باید یادشان باشد ؟
این روز را هیچ کس به من هدیه نداده . عجیب نیست ؟ آدم بیست و هفت سالگیش را این همه خالی شروع کند ؟ خیلی ازگلید همه تان ! ...
مهم نیست . تنها دلم می خواهد به انتهای کوچه که رسیدم اکتبر تمام شده باشد . باقیش را یک جوری سر می کنم ...

2011-10-15T12:48:00.001+03:30

یک روزهایی گریه دارم . یک عالمه . می خواهم برای مرگ استیو جابز گریه کنم چون فکر می کنم خیلی زود بوده . می خواهم برای رای چین و روسیه گریه کنم چون فکر می کنم خیلی بی رحمانه بوده . برای رفتن دایی گریه کنم چون اصلا عادلانه نبوده .
و وقتی آقاهه می گوید فقط می تواند تو ایران عزت الله سحابی را مثال بزند ، چون یادم می آید که سحابی مرده و دیگر توی ایران نمی شود هیچ کس را مثال زد .
و وقتی دارم « دربارهء الی » را می بینم که آن ها آن جور ترسناکی دارند دنبال الی می گردند توی آب و دیگر کانال را هم که عوض کنم فرقی نمی کند چون می دانم الی مرده .
و وقتی می خواهم برایت نامه بنویسم که چقدر دلتنگت هستم و نمی توانم چون می دانم نباید نامه نوشت دیگر چون نامه های من اصلا خوب نیستند و دردسرند .
خوب نیستم . گریه دارم . دلم برایت تنگ شده . و این جا تنها جایی ست که می توانم بگویمش . دلم تو را می خواهد . تو را و تمام آن روزهایی که تو قسمتیش بودی ... گیرم هیچ وقت دلت من را نخواست ...

2011-10-13T18:16:00.000+03:30

گفتم که . من با کون به دنیا آمدم . شک ندارم این موضوع توی زندگیم بی تاثیر نبوده . یعنی همیشه فکر می کنم اصولا آدم هایی که با کون به دنیا می آیند فرق دارند با آدم هایی که با سر به دنیا می آیند یا با هر جای دیگر . نه که فکر کنید خرافاتیم یا هر چی . یعنی هستم . یک وقت هایی بدجوری خرافاتیم . اما این ربطی به خرافاتی بودنم ندارد . یعنی نه این که بخواهم بد شانسی های زندگیم را ربط بدهم به این قضیه یا هر چی . بیسیک دارم نگاه می کنم . هر جور که فکر کنی جهان بینی آدم هایی که با کون به دنیا می آیند فرق دارد . خیلی مهم است آدم چه جوری دنیا را شروع کند . اگر فکر کنید می فهمید اولین چیزی که در هنگام ورودم دیده ام چیز چندان چشم گیری نبوده .
باری ! آیسای بیست و یکم مهرماه ِ نود ، هیچ وقت نخواهد فهمید اگر با سر به دنیا می آمد چی می شد اما شک نکنید که در زندگی بعدیش با سر به دنیا خواهد آمد .

2011-10-09T20:42:00.000+03:30

یادم می آید یک پسر بچهء کوچک دمپایی به پای کثیف ، دست یک دختر بچهء قد نخود دمپایی به پای کثیف تر از خودش را گرفته بود و دو تایی داشتند می رفتند بچه اردک بخرند . همیشه فکر می کردم مامانم چقدر عاشق مان بوده که دیده آن جور خوشحال ِ اردک به دستی داریم بر می گردیم .

2011-10-04T12:47:00.005+03:30

« ز فکر آنان که در تدبیر درمانند در مانند ... »

بعد می آیی که خانه ، همهء راه های ارتباطی را می بیندی که هی داغ دلت تازه نشود . می گویی حالا این همه آدم فیس بوک نداشتند که نمردند که . مردند ؟ با یک غم و اندوهی دی اکتیوش می کنی که دور از جان انگار عزیزت . با خودت فکر می کنی به تخمم . می نشینم ماستم را می خورم ، بلاگم را می نویسم ، گودرم را صفر می کنم . یعنی خیلی جدی و راسخ تصمیم می گیری گودرت را صفر کنی ، انقدر این سه ماههء نخوانده را بخوانی که غرق شوی و خفه شوی و خلاص . بعد یک هو می بینی ! تف به روحش ! دخترها تو گودر پلاسند مثل چی !
شبیه این است که شب کامپیوترت را روشن گذاشته ای یک کاری را برای خودش بکند تا صبح ، صبح که پا می شوی می بینی همان اول هاش یک اروری داده و هیچی به هیچی . همین حس را دارم من .
قدیم ها انقدر دنیا کوچک نبود که . خودت را پاره می کردی یک نشانی از طرف ببینی ، انگار نه انگار . آب می شد می رفت توی زمین . حالا خودش که هیچ . ندیده می فهمی دور و برش چه خبر است و هر چی فرار می کنی باز یک جایی سر و کله شان پیدا می شود . هجوم می آورند توی زندگیت مثل اسب . حتی نمی گذارند آدم ماستش را بخورد ، برای خودش غرق شود و خفه شود . گل بگیرند در این اینترنت را که هی مشت مشت نمک می پاشد روی زخم آدم . اَه .
یعنی هی می خواهم گودری ننویسم هی نمی شود دردهایی از این دست را جور دیگری نوشت .

در ضمن زمستان 66 هم بد بود . یعنی دیگر این ممد یعقوبی را نمی شود بهش امیدوار بود بس که هر چی کار دیدیم بد بود . جاش « الف » بخوانید وقتی شمارهء تازه اش آمد .

2011-10-03T14:16:00.004+03:30

من خيلي زياد ، نياز دارم به يک سري فيلم ، انيميشن يا کليپي که بي کلام داستاني را روايت کنند ، يا با حداقل کلمه .
نداريد توي دست و بال تان ؟
tighmahi@gmail.com

پي نوشت آن که طبيعتا منظورم کليپ هاي کوجي نيست . يک کم فاخر تر لطفا !
پي نوشت بعدي آن که علاوه بر اسمش و اسم کارگردانش اگر بگوييد از کجا مي توانم تهيه اش کنم خيلي بهتر است .

2011-10-02T11:07:00.001+03:30

« همین که یک روزی ، یک چیزی بوده ... »

آن خانه یک زیزمینی داشت که زیرزمینش یک تهی داشت که نزدیک سقف تهش یک پنجره ای بود به بیرون . که نمی دیدیمش . صداها را می شنیدیم .
همین . یعنی هیچ ویژگی خاصی نبوده که بخواهم برایتان تعریف کنم . هیچ اتفاقی هم نیفتاده . فقط یادش افتادم . و این خیلی عجیب است . مثلا چند روز پیش یادم افتاد من یک روز پدربزرگی داشتم که زنده بوده ، که دوستش داشتم و همین . نه بیشتر . همین فکره عجیب است . همین که یک روزی یک چیزی بوده . یعنی آن اول که پدربزرگ مرد هی فکر می کردم چه عجیب که این آدم حالا دیگر نیست . حالا فکر می کنم چه عجیب که یک روزی بوده ! ربطی به پنجرهء آن ته ِ زیرزمین خانه ای که حالا نیست نداشت . اما یعنی می گویم یک چیزهایی عجیبند . کاری به خصوصیات شان ندارم و به خاطراتی که داشتیم و نداشتیم . به خود آن وجودها کار دارم . این که یک روزی آن زیر مین بوده ، پدربزرگ بوده ، شیروانی خانهء رشت بوده ، سامان بوده ، عروسک قرمز گندهه بوده و کلی چیز دیگر . نه ؟
بعد که آدم خودش را می آورد توی این آدم ها و فضاها عجیب تر هم هست . من یک روزی می رفتم آن ته و صدای کوچه را می شنیدم از پنجره ای که نمی دیدمش . من که خیلی کوچک بودم . اندازهء نخود . یا عروسک گندهه را می کشیدم با خودم این ور آن ور . بی آن که زورم برسد بلندش کنم . پدربزرگ را بغل می کردم محکم . همین جوری که نحیف شده بود از سرطان و می ترسیدم محکمی ِ بغلم له کند شانه هاش را . سامان را می بوسیدم ، خودم را می کشیدم بالا روی پنجهء پاهام تا برسم به لب هاش ، سامان نگهم می داشت تا پایین نیایم . می ماندم همان بالا ، پاهام آویزان . باران را می شنیدم ، که می خورد به شیروانی ها ، چای به دست ، مست می شدم توی بوی خاک باران خورده .
عجیب نیست ؟

2011-10-01T13:45:00.001+03:30

خودم را می بینم که دارم دوست داشته نمی شوم . هر شب . بی هیچ تلاشی برای دوست داشته شدن . صبح که بیدار می شوم اذیتم ، خسته ام و اندوهگینم .
و این خیلی بی رحمانه است .

2011-09-22T19:46:00.002+03:30

آدم اول فکر می کند بچه بازی در آورده . می شد صبور تر بود . آرام تر . بعد توی یک غروب غمگین پنجشنبه ، می رسد که خانه می فهمد بچه بازی نبوده . بی آن که بداند از کجا ، یک چیز هایی را فهمیده از قبل . بو کشیده بوده ؛ « بوی آدمیزاد میاد ! » مثل غول جک و لوبیای سحر آمیز . می فهمد غول توی دلش ، خیلی زودتر از یک غروب پنجشنبهء غمگین بوی آدمیزاد را شنیده که ترسیده و وا داده و رفته پیش از آن که دوباره پرتش کنند بیرون . بعد فکر می کنم ای کاش چند ساعت زودتر می فهمیدم . پیش از آن که دلتنگی برسد به مغز استخوانم ... پیش از « دلم برایت تنگ شده ! »

می دانم احمقم ، خیال پردازم . اما این جوریم دیگر . از این لحاظ هیچ شبیه مادرم نیست . و پدرم هم . و هیچ کس دیگر نیز . آن ها خیلی معقول و منطقی اند . ذهنشان هرز نمی رود . می دانستم خوب نیست اما فکر کردم دیگر دیر است برای این که خودم را عوض کنم . دیر و سخت . فکر کردم توی تمام سال های زندگیم که خیلیش بد گذشته و بد هم نبوده اگر ، خوش نگذشته ، تنها گذشته چون مجبور بوده ، نمی توانسته بایستد تا دنیا به کامم شود ، همین خیال ها بوده که نجاتم داده .
یک بار گفتی بیا بلایند دیت بگذاریم . مسخره بازی . که لابد بخندیم که یادم برود دارم تمام می شوم توی آن جاده . من بازی را ادامه دادم اما . همین جوری . ساختمش توی خاطره انگیز ترین کافه ها ، قشنگ ترین جاده ها . ساختمش که آن نخواستنت پایان نباشد . توی ذهنم تمام نشد ، که جایی ادامه پیدا کرد ، که جایی ما دوباره هم را خواستیم . همین جوری که من نشسته ام روی سرامیک های آشپزخانه ، گلوب گلوب اشک می ریزم ، جایی ما هم را در آغوش گرفته ایم . محکم ، یک جوری که هیچ جاده ای نمی تواند از هم جدامان کند . تلخ است . می دانم . اما این جور آدمیم من ! نمی گذارم غم به تمامی غرقم کند در خودش و در گلوب گلوب اشک هایی که می چکد روی کتابم . فکر می کنم یک منی ، یک من دوست داشتنی تری ، یک جایی دارد لذت با تو بودن را تجربه می کند و خوش به حالش ...
خواهره راست نگفت که من دلم می خواهد غمگین باشم . که بابتش بنویسم . که تو بگویی خواهره راست می گوید . هیچ کس بهتر از من نمی داند که این نوشته ها زشت ترین کلمات دنیاست ...
چرا پس بشار اسد نمی رود ؟ اَه ...

2011-09-16T20:46:00.000+04:30

تکتم خوب است . یک جور خوبی چت است . همیشه همین جوری بوده . ربطی به چتی ندارد . عادت داریم همین جوری که حرف می زنیم بی هوا یکی دو جمله ای را هم از گذشته مرور می کنیم . نه که خیلی گذشتهء دوستی مان درخشان بوده باشد . اما خوب بوده . خوش می گذشته . دغدغه های نه خیلی بزرگ ، حسادت های معصومانه ، دلخواستگی های دست یافتنی .
من خیلی به گذشته تعلق خاطر ندارم . می اندازمش دور . یک جوری که اگر بخواهم یادم می رود اصلا . با این همه یک دورهء کوتاه سه چهار ماهه ای داشتیم ماها با هم که با تکتم گاهی یادش را زنده می کنیم . نه با افسوس . در حد همین یکی دو جمله . برای من این جمله ها شبیه یک جای امن است . یادم می افتد زندگی یک روزی من را دوست داشته ، دنیا یک جای کوچکش را داده بوده به من ، آفتاب برای من می تابیده ... یادم می اندازد آدم هایی بودند که دوستم داشتند ، که دلتنگم می شدند . بعد یک شب هایی مثل حالا می نشینم به فکر کردن که آن وقت ها یعنی قشنگ تر بودم ؟ مهربان تر بودم ؟ بیشتر می خندیدم لابد ... شک ندارم با مزه نبودم اما . هیچ کس به اندازهء من نمی تواند بیمزه باشد . حرف زدنم بس که الکن است .
عقلم قد نمی دهد اما . شاید چون آن دوره را فقط من بودم که دوست داشتم . برای باقی یکی روزهایی بوده مثل تمام روزهای دیگر سال های دیگر زندگی شان . نه بیشتر و نه امن تر .

در ضمن شعف خودم را از برد استقلال اعلام می کنم .

2011-09-09T14:37:00.004+04:30

در من اژدهايي خفته است ...

2011-09-08T16:13:00.003+04:30

به این فکر کردم که چه لباسی بپوشم چون هوس کرده بودم قشنگ باشم .
و دلم رژ لب قرمز می خواست ، هر چند رژ لب دیگر به من نمی آید . این را تازگی فهمیده بودم و عجیب که هیچ کس به من نمی گفت . دیگران هیچ نگران قشنگی آدم نیستند .
اما دلم خواسته بود و آدم باید دلخواستگی هاش را حواسش باشد .
پیراهن گل گلی ، جوراب شلواری آبی و کفش های پاشنه بلند . باید این شکلی باشم . با یک رژ لب قرمز که هیچ زیباترم نمی کرد .
و فکر کرده بودم به خاطرات نداشته . نه خیلی .
و فکر کرده بودم به تو . یک کم . کمتر از خاطرات نداشته و پایدار تر از تمام فکر های دیگرم .
لجم هم در آمده بود که این همه در من رسوب کرده و رسوخ کرده ای .
و فکر کرده بودم که گرسنه ام . و باید گلدان ها را آب داد و برگ هاشان را هرس کرد و باید زودتر خوابید بعد از این .
و داشتم « حالا بی حساب شدیم » وودی آلن را می خواندم که کس شعر محض بود و خیلی خواندنش لذت داشت و بسیار مفرح بود . آدم را سر حال می آورد .
و این ها برای امشبم کافی بود ...

2011-08-27T12:01:00.002+04:30

« روز و شب عربده با خلق خدا نتوان کرد ... »

صبح های ابری حال آدم خوب است . خستگی سر جاش است و تنهایی نیز . با این همه دنیا یک جوریست که انگار چه مهم است که کدام اتفاق آدم را از پا در آورده ؟ چه مهم است چه حرف ها که گفته و شنیده ؟ زندگی ها که نکرده ، خوشی ها که نچشیده .. . مهم همین ابرهای بارورند که باران می شوند دیر یا زود .
من چای می نوشم . نگران گوشواره های شاپرکیمم . می گذارم باد بنوازد صورتم را ، می گذارم باد هی ببرد و بیاورد آفتاب را . می گذارم زندگی بگذرد آرام . پاییز بیاید و من بلند شوم باز . بنویسم از تمام لبخند هایی که زندگیم را شیرین تر می کنند ...

2011-08-26T22:18:00.002+04:30

« دور چون با عاشقان افتد تسلسل بایدش ... »

و این خیلی ترس دارد و درد نیز . من چیز زیادی از دنیا نمی خواستم . تو فکر می کنی . برای یک کم بودنت بسیار فکر می کنی . و من تردید را می بینم ، توی تمام کلماتت و ترحم را . آخ ! این یکی بدجوری غمگینم می کند . و دلم فشرده می شود . این همه بودن با من بد است ؟ پس چرا کنارت آرام بودم . دلم آرام بود . روحم خستگیش در می رفت . یادش می رفت نبودنت را . پس چرا فکر می کردم کنار من آرامی ؟ این همه بودن با من بد است که حتی تردیدت هیچ شبیه تردید نیست ؟ شبیه اطمینان ِ نخواستن است ... می دانم سایهء این تردید تا آخر دنیا می ماند توی زندگیم .
و روزهایی را می بینم که یاد این روز و این نخواستنت ، دلم را به درد خواهد آورد و تو هیچ تقصیری نداری که من این همه تلخ بودم که خواسته نشدم . که دوست داشته نشدم . تو هیچ تقصیری نداری که من این همه زیاد می خواستمت . یا به تمامی مال من باشی یا هیچ . تو هیچ تقصیری نداری که من این همه خودخواه بودم . آن قدر زیاد که با کسی قسمتت نمی کردم .
روزهایی را می بینم که یادم خواهد آمد جاده ای را که توی یکی از پیچ هاش بسیار کوچک و له شدم . و فکر می کنم می شود یک روز باز بلند شوم ؟ می شود باز دوست داشته باشم دنیا را و آدم هاش را ؟
حالا ندارم . حالا که نشسته ام از پس یک شب بارانی و آسمان هنوز ابری ، هیچ دوست ندارم . و هیچ دلم نمی خواهد هیچ چیز را و هیچ میلم نیست به هیچ کجا .
شما حالتان به هم نخورد از خواندن این همه روز دلتنگی ؟
من حالم به هم خورد . از روزهایی که توش هیچ چیز شروع نشد و هیچ چیز تمام نشد . از آیسایی که مدام تکرار شد . آیسایی که هی کش داد و کش داد آدم هایی را که نمی خواستندش . که نخواست باور کند . هی ادامه داد آدم هایی که نبودند . آن قدر که انداختنش بیرون . نه یک بار که هی دوباره و دوباره .
شما حالتان به هم نخورد ؟ من حالم به هم خورد از آیسایی که این همه تلخ و عبوس نوشت دنیا را .

نقطه گذاشتم آماندا ! بسیار خسته ام . با این همه این بار آخر داستان را خودم نقطه گذاشتم و رفتم سر خط . حالا تنهام . بسیار تنها اما نگذاشتم تمامم کنند . تمام شان کردم ... دلم هم برایت تنگ شده ...

2011-08-24T21:30:00.006+04:30

خوب نبودم . نیستم . نمی شوم دیگر .
و چه مهم است که رولان بارت چه می گوید . هیچ دلم نمی خواهد آدورنو را بشنوم . کی جای من وقتی اسم جولیا کریستوا آمد دستش را بلند کرد ؟
من دلم نمی خواهد بدانم چه بلایی سر ولتر بنیامین آمد .
نمی خرم « حقیقت و زیبایی » بابک احمدی را . پیاده روهای انقلاب همیشه این همه غمگینند ؟

من می خواهم یکی من را بکند از دوست داشتن . از دوست داشته نشدن .
معلق شوم توی هوا . مثل بادبادک . هیچ پایین هم نیایم .
بعد محمد نیست . علیرضا ما را می برد توی جاده . اما باید محمد باشد که بلد باشد آدم را ببرد توی جاده . که بلد باشد ما سه تایی که نشسته ایم و لال شده ایم دردمان این است که هیچ کس نکنده نخ هامان را که معلق شویم توی هوا . دچار دوست داشته نشدن هامان ، می خواهیم نگاه کنیم به راه و هیچ نشنویم . علیرضا بلد نیست .
من اشک نمی ریزم . باران می بارد یک کم . زیاد غصه می خورم . فکر می کنم زودتر قذافی را بگیرند ای کاش .

2011-07-10T01:00:00.005+04:30

« اکز نه باده غم دل ز یاد ما ببرد »

من قلمم که از کار بیفتد زبانم ، زبانم می جنبد و این بسیار خطرناک است .
داستان از آن جایی شروع شد که تو رفتی و نه قبل تر .
و هیس ... هیچ نباید گفت .
قلمم ، قلمم باید که لال شود و زبانم .
تو راست گفتی آماندا . این داستان نقطه ندارد .
لال شود باید که قلمم و زبانم .
من خوب نیستم و این را هم باید لال بود .
آزاده گفت . من میزبان خوبی نیستم . باید گذاشت سایه غذاش را بخورد . باید ، باید که خندید . بلند بلند . این خطر ناک نیست آزاده ؟ این خنده های بلند بلند . این دلقکی که دارد در من جان می گیرد دوباره ؟
نه نیست . خطر ناک منم و قلمم و زبانم . هیچ کس نباید بفهمد .
هیس ... لال ِ لال ...

داستان جایی درون من اما ادامه می باید ...

2011-06-28T15:18:00.001+04:30

یاد یک لحظهء خیلی خیلی کوچک افتادم . نمی دانم کدام فصل سال بود ، کجا می رفتیم یا از کجا بر می گشتیم . شب ِ دیر بود . من جلو نشسته بودم . مسخ جاده . جاده ای که توی مه بود . تو عقب . بعد همین جوری که حواسم نبود خودت را کشیدی جلو ، آرام بازوم را بوسیدی ، بعد جای بوست را یک کوچولو نوازش کردی . انگار دردم گرفته باشد . من برنگشتم . همین جوری لبخند زدم . مسخ جاده و بوسهء بی مقدمه ات .
« زمستون
برای تو قشنگه
پشت شیشه ... » شک ندارم این آهنگ هم نبود . و هیچ آهنگ دیگری نیز . سکوت بوده حتما . با این همه آن بوسه این آهنگ را زمزمه می کند توی ذهنم بی آن که چراش را بدانم .
اول هاش نبود . با این همه تو همیشه حواست به بوسه بود . نه از آن آدم ها که هی وقت آمدن و رفتن می بوسند صورتت را . که آدم یک وقت هایی حوصله ندارد ، گرمش است ، عرق کرده .
آدم بوسه های یواشکی و بی مقدمه بودی . بوسه هایی که لبخند می آورد به لب هام ...
یک لحظه های کوچک ِ دیر و دوری ، چه عجیب می چسبند به زندگی آدم ! نه خواستنی و حسرتی و نه هیچ . خود این لحظه ، بی قبل و بعدش ... چرا بر نگشتم لبخندم را نشانت دهم ؟

عکس : خودم

2011-06-26T17:24:00.004+04:30

من این شهر را همیشه دوست داشتم . عوض می شد زندگی . عوض می شد شهر . ازش گریزی نبود . شکایتی هم نبود . زندگی می کردیم . با کم و زیادش می ساختیم . می خندیدیم . زیاد . خوبیش این بود . همیشه می خندیدیم . امید داشتیم . همین کافی بود . ابله بودیم ؟ حالا اما همه چیز عوض تر شده . جدی تورم کمرمان را شکسته . می دانی سایه ؟ از بابت خودم نیست که می گویم . کم و کسری ندارم . اما می بینم کمرهایی که هی خم و خم تر می شوند زیر بار زندگی . کمتر می خندم . یک هو وسط خنده هام لال می شوم . بهت زده نگاه می کنم به آدم هایی که دارند دست و پنجه نرم می کنند با زندگی و حالم به هم می خورد .
هوا گرم تر شده یا من این جوری فکر می کنم ؟ کرهء زمین دارد نابود می شود یا تابستان ِ گران ِ آبستن خبرهای بد تهران تنها این همه جهنمی ست ؟ دیگر نا نمی ماند برای خندیدن . مثل کره وا می رویم . با خنده هایی که می ماسد یک هو روی لب هامان به پلیس هایی نگاه می کنیم که دارند دختر و پسری را می برند . لذت دیدن تئاتر از یادمان می رود .
این خیابان ها ، هر کدامش یک خاطره ای را زنده می کند . امان از این خیابان های لعنتی تهران که این جا بود که ما را کتک زدند ، که این جا بود از هم جدا شدیم ، هم را گم کردیم ، که این جا بود صدای تیر شنیدیم ... قشنگ بود . حالا نیست . یاد نا توانی دست هامان می افتیم . یاد سکوت بعد از مرگ هاله ، مرگ هدی ... من هیچ وقت ضلع غربی میدان ولیعصر را نبخشیدم ، هیچ وقت پل کالج را نبخشیدم و چه بسیار کوچه و خیابان ها را ، چه بسیار درهای بسته را ...
نمی دانم من این همه عبوس شده ام یا حقیقتا زندگی در این شهر این همه تلخ شده ؟ همش می خواهی فرار کنی . قایم می شویم توی لاک خودمان . هی راه مان را کج می کنیم که چشم مان نیفتد به چشم شان . ربطی به پوشش ندارد . پوششت درست هم که باشد نمی خواهی از کنارشان بگذری . چه غیر قابل تحمل شده اند . چه عذاب آور شده دیدن شان .
داریم توی شهری زندگی می کنیم که از میدان هاش فرار می کنیم تا چشم مان به چشم شان نیفتد ، از دانشگاه هاش که درو دیوارش یاد رفیق شهید مان را زنده نکند ، از خیابان هاش که خاطرات روزها و آرزوهای از دست رفته را ... داریم میان مردمی زندگی می کنیم که چند تا خیابان آن ور تر ، چند تاشان توی اعتصاب غذا هستند ، چند تا شان توی اتفرادی ، هی و هی دارند جواب پس می دهند ، چند تاشان هنوز داغدار عزیز از دست رفته شان سیاه پوشند ، چند تاشان منتظرند سیاه بپوشند ... زندگی توی این شهر لذتی ندارد .
دور و برت هی خالی و خالی تر می شود . هر روز بیشتر می شود تعداد رفقایی که می روند ببینند آسمان کجای دنیا آبی تر است . زندگی کجا نه قشنگ تر که تنها کمی امن تر است ؟
نه که هی ناله کنم . ولی فیلتری به کار نیست . داریم اذیت می شویم . داریم خم می شویم زیر بار تورم و اعتصاب غذا و کوچه ها و خیابان های این شهر ... فیلتری به کار نیست . هی داریم دلزده تر می شویم .
نمی دانم آدم اگر جای دیگری بود خبر این اعتصاب غذاها کمتر آزارش می داد ؟ راستش یک جور بدی ست وقتی از آن حوالی رد می شوی و می دانی پشت این دیوارها عده ای دارند می میرند . دست خودت نیست . پنجره را باز می کنی . گردنت را می آوری بیرون . نه من که همه بر می گردیم سمت درهای اوین . انگار قرار است معجزه ای باز کند این در ها را . نمی دانم آدم اگر این جا نبود ، توی این شهر ، کمتر یاد خیابان های سبز تابستان هشتاد و هشت می افتاد ؟ کمتر هوا گرم بود ؟ بضاعت آدم ها برای خریدن نان بیشتر بود ؟ ... نمی دانم . شک ندارم اما جایی آن سوی مرزها ، هیچ تلفن مشکوک نیمه شبی ، خواب کودک نه ساله ای را نمی آشفت ...
میدانم تلخ بود . تلخ شده ام . متاسفم سایه ! خیلی دلم پر بود . نوشته ات شد بهانه ای تا بنویسم .
امضا ؛ زن روزهای ابری

عکس : خودم

___________________________________

امرزو هشتمين روز اعتصاب غذاي تعدادي از زندانيان زندان هاي اوين و رجايي شهر ؛ قربان بهزاديان نژاد و مهدي کريميان اقبال به بيمارستان مدرس منتقل شدند .

2011-06-25T14:53:00.001+04:30

«آه !
ماریا ماریا ماریا !
راهم بده ماریا !
تاب کوچه را ندارم ... » *

یک بیماری هست که چشم دارد . بی دلیل اشک می ریزد . این را توی یک فیلم دیده ام . مرده گریه می کرد . بعد می گفت بیماری ست . لازم نبود به کسی بابت اشک هاش توضیحی بیش از این بدهد . من اما لازم دارد . باید توضیح بدهم . خیلی بد است .
اَه ! ناخن هام را می جوم . نمی دانم تازگی ست یا نه . ولی یادم نمی آید . اشک هم می ریزم گاهی . یواشکی . قبل خواب . خواب های بد برگشته اند . نمی دانم این بر می گردد به تابستان یا به تمام شدن تو . خیلی فکر کردم . سطح دغدغهء من این روزها همین قدر اسطوره ای و تخمی ست . یکی دو بار هم سعی کردم ببینمت . ذهنم یاری نکرد . توی خانهء جدیدت نمی دانم کجا ممکن است باشی . قبلا می توانستم . می دیدمت که دراز کشیده ای روی تخت ِ رو تختی قرمزت ، داری کانال ها را عوض می کنی . نشسته ای پای کامپیوتر . یک همچین چیزهایی . آرام تر می شدم . این که می دانستم کجایی حالم را جا می آورد . حالا اما ذهنم خسته می شود بس که دلش می خواهد ببیند و نمی تواند .
دلم خواست نویسنده بودم . با سه تا رمان چاپ شدهء موفق و یک رمان زیر چاپ . یک جوری که همه بی قرار کتاب جدیدم بودند . نه از این نویسنده های معمولی پیش و پا افتاده . قلمم قلم بود ، کلمه هام اصالت داشت . گفته بودم ؟ از این نوشته های سردستی آخ دلم برایت تنگ شده حالم دارد به هم خورد . یک چیز شبیه آن جاش که هدایت می نویسد ؛ « در زندگی زخم هایی هست ... » و آدم چه خوب می فهمد کدام زخم ها ... دلم می خواست بلد بودم از آن زخم ها می نوشتم ...

* عنوان نوشته قسمتی از شعر مایاکوفسکی

2011-06-23T18:20:00.001+04:30

خبر همین قدر سهمگین بود ...
شش زندانی سیاسی زندان رجایی شهر ، به جمع اعتصاب کنندگان پیوستند . چیزی شبیه بغض گلوم را نفشرد . خشم بود که جریان داشت توی رگ هام جای خون . و لال شدم ازچیزی که شبیه ترس بود و غرور بود ... و بزرگتر از ترس بود و بسیار فراتر از غرور . و باید یک اسمی می داشت این حس تازه ای که حل کرد توی خودش سهمگینی این خبر را . این کلمات را ؛ « اعتصاب » ، « نا محدود » ، « پیوستند » . دلم خیابان های سبز تابستان هشتاد و هشت را می خواست که یک جا این خبر را فریاد می زدیم . که می پیوستیم .

2011-06-20T21:24:00.001+04:30

خواب دیدم نشسته ای توی بغلم . کوچک شده ای . من از تو کوچکترم . اما توی خوابم تو کوچک شده بودی . آن قدر که جا شده بودی توی بغلم . موهات هم این همه کوتاه نبودند . بلند بودند . من نوازش می کردم موهات را و دستم می آمد پایین تا کمرت . موهات این همه بلند بودند . یک پسره هم می خواست بهت دست بزند . من نمی گذاشتم . خوشم نمی آمد از دست هاش .
می دانی ؟ من توی تمام سال های زندگیم . وقتی هنوز خیلی کوچک بودم ، این حس مادرانه را نسبت به تو داشتم . همیشه از نبودنت ترسیده ام . کابوس سال های کودکی ام مرگ تو بوده .
نمی دانم چرا این ها را گفتم . حالا که موهات کوتاه است و این جور که رنگشان کرده ای ، یک جور تو دل برویی شده ای . من نگفتم . یک بار رامبد گفت . من خندیدم . من این رنگ را دوست ندارم . اما لابد رامبد راست می گفت دیگر .
نمی دانم چرا این ها را گفتم . حالا که موهات کوتاه است ، نه آن جور بلندی که نوازشش کنم . حالا که توی بغل کوچک من جا نمی شوی . حالا که دیگر از نبودنت و مرگت نمی ترسم .
شاید چون یک هو غصه دارم امشب . یاد آن وقت هایی افتادم که فکر می کردم یک روز نخواهی بود . بایت هدی صابر عصبانیم . بایت هاله عصبانیم . و خشمی که این همه در من ریشه دوانده ... فکر می کنم آن ها حق نداشتند ما را اذیت کنند . یک جوری که یادمان برود قدیم ها از چه بابت بود که می خندیدیم ؟ دلمان به چی خوش بود ؟ قرار بود کجای دنیا را بگیریم که این همه محکم قدم بر می داشتیم . مثل فیل . نه این جور ِ شل وارفته !

2011-06-19T17:03:00.001+04:30

سکسی ترین لباس هام را می پوشم که مشکلی اگر پیش آمد من اصلا هدی صابر چه می شناسم که بدانم مرده که بابتش سیاه بپوشم . راستش را بگویم ؟ می ترسم . دو بار می روم و بر می گردم . ردیف پلیس های تو پیاده رو را می بینم و اتوبوسهایی که لابد قرار است پر شوند ؟
متاسفم که بگویم ترسیدم بروم توی مسجد . پاهام سست شد . یک بار دیگر هم این جوری شده بودم . 16 خرداد امسال بود . دور تا دور امیر کبیر را گاردی ها گرفته بودند . تمام تنم لرزید . خودم را هیچ وقت این همه شکننده ندیده بودم . از ان روزها که آن جور بی پروا می رفتیم توی خیابان ها و فریاد می زدیم و تخم مان هم نبود باتوم هاشان ، خیلی گذشته بود . از 16 آذر سال پیشش که در های امیر کبیر را شکسته بودند ، بسیار گذشته بود . یادم نمی آمد چه طوری این همه نمی ترسیدیم . فکر کردم این ها با این هیبت و لباس های شان در برابر بی دفاعی ما ، حقیقتا ترسناکند .
هر چند از ترسیدنم خجالت نمی کشم . با این همه دلم می خواست نترسیده بودم . دلم می خواست می رفتم تو . سرم را می گرفتم رو به دوربین هاشان و می رفتم تو .
امروز هم با این که می دانستم می بینم شان ، ترسیدم . زود تر رفته بودم . هنوز خبری نبود . حیاط مسجد خالی بود . در بسته بود یا من بسته دیده بودمش ؟ پسره گفت نیرو انتظامی مراسم گرفته ؟ همه خندیدیم . گفت آخه خیلی اومدن . گویا خیلی غصه دارن ! بیشتر خندیدیم . نشستم روی جدول کنار سینما فرهنگ . کمی نگاه کردم . برگشتم .

2011-06-17T14:38:00.002+04:30

« باد در نوزیدن اصرار می کند
ابر در نیامدن
باران در نباریدن » *

الکنم من ! بدجوری توی حرف زدن الکنم . یادم نمی آید کسی مشتاق شنیدن حرفهایم بوده باشد . یکی در درونم مدام حرف می زند . برای خودش . برای خودم . من جوابش را می دهم . هیچ افسوس نمی خورم . اصراری ندارم حرف هام را با کسی قسمت کنم . با این همه توی زندگی بعدی ام آدم خوش صداتری خواهم بود . برای گاهی که خواستم آواز بخوانم . دیگر الکن نیستم . چه آدمها که مشتاق گوش دادن اند !
باری ! من یک جور اسطوره ای عاشقم . این احمقانه ترین لغتی بود که می شد برای من به کار برد . آدم ها عادت دارند اما من را احمق جلوه دهند . من اعتنا نمی کنم . به عشق ورزیدنم ادامه می دهم چون کار دیگری بلد نیستم . چون هوا گرم است ، یک جور چسبناکی . فصل های گرم هیچ هم مناسب نیستند برای تغییراتی از این دست . عاشقیتم را کش می دهم تا آخر تابستان ، فارغیت را موکولش می کنم به پاییز . هنوز پاهام از له کردن شانه های خالی تخم مرغ ، لامپ های فلورسنت کنار زباله ها ، قوطی های خالی سیگار ارضا می شود . می توانستم ساعت ها راه بروم توی پیاده رو و دستم را بکشم روی شمشاد ها هرس نشده و دستم خوشحال باشد . همین جوری که چشمم دنبال چیز های به درد بخور برای له شدن می گردد . همین جوری عاشق . همین جوری که هنوز توی زندگی بعدی ام نیستم تا آواز بخوانم از سر دلتنگی و یکی درونم دارد مدام حرف می زند .

* عنوان نوشته شعری از رسول یونان

2011-06-16T22:18:00.001+04:30

یک چیزهایی را هیچ وقت نبخشیدم . کلمات را . کارها را بخشیدم . کلمات اما جایی توی ذهن من نوشته می شوند . نشد که ببخشم . صدایی که گفت ؛ « نه خانوم اشتباه نگرفتید ! ... » که ماند توی گوشم . عجیب بود . صدایی را که ندیده بودم نبخشیدم . تا به حال نشده بود دختری را نبخشم . بدم اگر آمد می گذاشتم کنار آدم ها را . می بخشیدم و می گذاشتم شان کنار . با این همه این صدا . هر چه خواستم یادم برود نشد . هی گاه و بی گاه آمد توی زندگیم . نیمه شب هام را که قشنگترین لحظه های زندگیم بودند همیشه به گه کشید . فهمیدم من هیچ وقت دخترهایی که به خاطر یک پسر آزارم می دهند را نخواهم بخشید . حتی اگر برایم یک صدا باشند تنها و یک جمله و نه بیشتر . تلخم می کنند این دختر ها . چین می اندازند به پیشانیم .
لب هایی که لبهام را بوسید و بعد ترش گفت ؛ آدم توی مستی یک کارهایی می کنه دیگه ! .. که فشرد قلبم را . که ماند توی تمام روابطم . که اصلا گه می خورید مست می شوید وقتی بلدش نیستید . که اصلا آن وقت هایی که مست نبودید چی ؟
اَه .

چه دلتنگم و بد حالم من ...

2011-06-12T21:54:00.003+04:30

من اما نوشتم حسام . برعکس تو که دو خط هم نتوانستی بنویسی ، من هی خط به خط نوشتم ، روز به روز ، خیابان به خیابان ، تمام شب های الله و اکبر و صبح های انتظار را .
تمام این دو سالی که بر من و ما گذشت ، تمام دویدن ها و درهای باز و بسته را . اول هاش که دست بند بستیم و برای عزیزان مان سیاه پوشیدیم . بعدش که دستبند هامان را گذاشتیم توی کیف مان تا به هم که رسیدیم درشان بیاوریم . بعد ها که دست بند ها را در آوردیم که اگر می دیدند می شد دردسر . اول ها که فریاد زدیم ، بعدش که لال شدیم . دیوار نوشته هامان و پول نوشته هامان را .
هیچ از غمم کاسته نشد اما .
ای کاش نوشتن که هیچ ، خواندن هم نمی دانستم .
و هیچ چیز وحشتانک تر از این نیست که آدم آرزو کند ای کاش هیچ نمی شنید و هیچ نمی دید وقتی دست هاش ناتوانند برای عوض کردن حتی یک گوشهء خیلی خیلی کوچک دنیا . به قول رفیقی من یکی بدجوری لوس و مینیمال بودم که می خواستم با کلماتم ، با دستبندی که از دستم باز نشد دنیا را عوض کنم .

آقای موسوی امروز بیست و دوم خرداد نود ، انگار بالاتر از سیاهی هم رنگی هست ! هر چند تو راست می گویی ؛ « ترساندن آخرین تیر ترکش است * ... »

* قسمتی از بیانیهء دوازدهم میر حسین موسوی

2011-06-12T16:12:00.001+04:30

چه دلت می خواهد فراموش کنی تمام دیوارهایی بلندی که پشتش آدم هایی به چه وسعت جان می سپارند . اعدام های بی مقدمه ، دستگیری های نیمه شب را . و خودخواهانه می خواهی توی هیچ کدام از خاطراتت دیگر چشم های خونی ندا نباشد .
و فکر می کنی ذهنت ، ذهنت دیگر جا ندارد برای مرگ هاله . آن جور بی رحمانه . برای هر چه مرگ بعد از این .
شاعر اگر بودم هیچ نمی سرودم از تمام دیوارهای بلندی که پشتش آدم هایی به چه وسعت .
دست های بستهء نسرین ستوده را می سرودم که آغوش گشوده بود برای همسرش .

2011-06-07T22:59:00.000+04:30

و این یک شروع غمگین بود . فکر می کنم دیگر برای شروع زیادی پیر و غمگینم . با این همه نباید نا امید بود ... گفت و گو ندارد که زیاد دلتنگت می شوم . آسمان یک کم بارید . « پوست انداختن » فوئنتس را می خوانم .

2011-05-25T22:12:00.004+04:30

« این بلاگ پایان ندارد »

یک هو خالی می شوم . یک چیزهایی را می فهمم که خالی می شوم . خودم . زیر پام نیز . پرت می شوم پایین . از واحد بیست و یک . از طبقهء چهارم ِ چهار راه ولیعصر . از سنگفرش پیاده روها ، درخت های بلند ، آدم های شتابان . پرت می شوم می افتم توی آخرین واگن . که خنک تر است و آرام تر است و مهربان تر هم .
فکر می کنم حالا تو راست می گویی ! همش خاطرهء بد بود . فکر می کنم چه دیر پس !

2011-05-23T01:15:00.000+04:30

همین جوری که کتاب روی پاهام باز است ، سرم را بلند می کنم به جاده . یک جور مصممی . گاهی این شکلی ام . توی جاده ، وسط کتاب خواندم . بی آن که بدانم برای انجام چه کاری مصممم . این خصلت را توی خودم سراغ ندارم . این جور وقت ها یکی می شوم که شبیه من نیست . یکی که شبیه من نیست و می خواهد یک کار مهمی را انجام بدهد . هیچ نمی فهمم . گاهی تمام می شود زود . بر می گردم به کلمات . یا خوابم می برد . می خوابم و هیچ خوابی نمی بینم که خیلی خلاء ناک است . برای من که همیشه خواب می بینم ، انگار یک تکه از دنیا جدا مانده باشم که ... که نمی دانم چی . یک حس عجیب است که هیچ که ای در ادامه اش ندارد . باید تجربه شده باشد تا فهمیده شود .
گاهی با من می ماند . از جاده که تمام می شود می گذرم . از اتوبوس پیاده می شوم . هی فکر می کنم به این که با این آدم مصمم درونم یک تصمیم بزرگ ِ سخت بگیرم . نمی شود . نیست . هیچ تصمیم بزرگی نیست . من آدم تصمیم های کوچکم . آدم اتفاق های سادهء پیش و پا افتاده . حرف های معمولی ِ گاهی بامزه ، گاهی لوس . برای همین این مصممی را می برم توی پاهام . محکم قدم بر می دارم .
امروز با من نیست . از خلا برگشته ام . چشم هام هنوز خوابشان می آید . یک کم کور بازی می کنم چون این بازی را هنوز دوست دارم . با این همه توی تمام این سال ها هیچ پیشرفتی نداشته ام . از چند قدم تجاوز نمی کنند قدم هام . بی اراده باز می شوند چشم هام . بازیم را عوض می کنم . سعی می کنم پاهام نروند روی خط ها . می توانم تا آخر دنیا به این بازی ادامه دهم . آن قدر که بخورم به تیر چراغ برق و سرم را بمالم . . چشم هام خوابشان نمی آید دیگر . خلا اما هنوز با من است .

2011-05-18T23:21:00.001+04:30

آقای خاتمی من هیچ نمی فهمم با چه رویی می توانید به مادر سهراب بگویید از خون عزیزش بگذرد و ببخشد . ترجیح می دهم اصلا فراموش کنم که گفته اید حکومت هم ببخشد و من هیچ نمی فهمم اصلا قرار است کدام خطای مادر ندا را بگذرد !
چطور جرات می کنید از مردمی که عاشورای هشتاد و هشت ، توی میدان ولیعصر ماشینی را دیدند که یکی را زیر گرفت و ماهایی که فیلمش را شب دیدیم و کابوسش را شب های بعدش ، ما که چشم های خونی ندا ماند تا آخر دنیا در خاطرمان ، ما که رفیق مان را کشتند و جنازه اش را دزدیدند ، ما که عبور از پل کالج هنوز قلب مان را می فشرد ، ما که باتوم و اشک آور و زندان و شکنجه جواب سکوت بیست و پنج بهمن مان بود ... چطور جرات می کنید از ما بخواهید ببخشیم ؟
ملت هم می گذرد ؟ کی شدید صدای ملت که ما نفهمیدیم ؟ کدام رای و کدام قانونی به شما اجازه داد جای مادر کیانوش آسا ببخشید و بگذرید ؟ چرا توی صدای پدر محمد مختاری پس بخشش نبود و بغض برادر صانع ؟ چرا من توی هیچ خبری نخواندم مادر سهراب ذره ای از خون عزیزش بگذرد ؟ چرا هنوز مجید توکلی سر حرفش مانده ؟ نامه های نوری زاد شبیه توبه نامه است ؟
چرا فکر می کنید هنوز می شود کثافت کاری های این نظام را وصله پینه کرد ؟ گیرم دو سال بیشتر ، ده سال بیشتر . گیرم مثل اعدام های شصت و هفت . حکومتی که روی هزار هزار جنازه بنا شده باشد تا کی می ماند مگر ؟
آقای خاتمی ! شما به عنوان یک شهروند عادی و یکی از اعضای جنبش سبز ، بعنوان یک معترض حق داری ببخشی . هر وقت به دخترت تجاوز کردند ، دخترت را کشتند ، دخترت را بی خبر اعدام کردند و جنازه اش را ازت دریغ کردند ، ببخش . مثل پدر محسن روح الامینی . به اندازهء یک پدر ببخش . اما ما که خبر مرگ محسن را شنیدیم ، ما که با دیدن چهره اش اشک ریختیم نمی بخشیم .
من نمی فهمم چرا آدم ها این روزها تو را با گاندی مقایسه می کنند . من هیچ شباهتی بین تو و گاندی نمی بینم گیرم که گاندی هم توی یکی از روزهای تاریخ صحبت از بخشش کرد . با این همه تو هر چقدر که می خواهی گاندی باش . من گاندی نیستم . نمی خواهم باشم . نه گاندی ام و نه آن جور که نظام اسلامی ِ « صبح بخیر ایران » می گفت مردم نجیب ! من حالم از نجابت به هم می خورد .
آقای خاتمی ! من یک شهروند معترضم که هنوز قلبم و روحم از تمام ظلم هایی که بر من رفت ، در تمام سال های زندگیم ، جریحه دار است . نمی بخشم و فراموش نمی کنم .

2011-05-09T00:42:00.000+04:30

آدم با خودش فکر می کند اتوبوس بعدی که ایستاد و یکی سرش را آورد بیرون و داد زد ؛ تاکستان ، همدان ... خوش خوشان سوار شود برود ببیند تاکستان چه شکلی ست . بعد یاد بازی می افتم و می فهمم بازی آخرین کلمهء دنیاست که می توانم درباره اش بنویسم . آسمان هم ابری ست . یک دنیا کلمه دارم که جمله سازی شان می کنم توی ذهنم . با این همه بازی را نمی شود هیچ کاریش کرد . نصفیش مال دلم است که کینه دارد لابد . لج کرده . نمی خواهد بنویسد . می گذارم ننویسد . جاش داستایوفسکی می خوانم ؛
« رفیق بود
اما حیف
شاعر کم است
گرچه شاید اینطور بهتر باشد ... »
جاش کمی نفس های عمیق می کشم . جاش می روم بالا تر ، می نشینم توی چمن ها ، نگاه می کنم به ماشین ها که ویژ ، می روند تاکستان . یا یک جاهای دیگر که نمی شنوم از این بالا . یک داد نا مفهمومی می زنند و می روند بی مسافر . من رفتنم نمی آید . می خواهم بنشینم همین جا کمی تفریح کنم با این فکر که بپرم بالا بروم تاکستان یا نه ؟ به چالش بکشم خودم را . بی جهت . بعد یادم می آید که دیگر طرفدار چلسی نیستم و این خیلی عجیب است . آدم یک هو به خودش می آید و می بیند تمام اعتقاداتش دارند سست می شوند کم کم . دچار بحران هویت می شوم . همان بالا کمی به آرسنال فکر می کنم . نه خیلی جدی . محض این که فکر کرده باشم .
کلی کار دارم . یادم باشد دل نبندم . نه که هیچ . کمتر . بلدش نیستم . دریغ نمی کنم . خرج می کنم خودم را تا آخرش . پوف ... رفتنم که آمد باید بروم یک تیم برای خودم دست و پا کنم زودتر . چند تا هم دوست خوشگل . صرفا حوس کردم . که خوشگلی ببینم . بازی آخرین کلمهء دنیاست که می توانم درباره اش بنویسم . تاکستان اولین جایی ست که باید بروم .

2011-04-30T14:29:00.003+04:30

این جماعت علاقهء شدیدی دارند به دختر های خنگ سکسی . همین جور که دوست دخترشان را بغل می کنند می گویند ؛ « چه دوست دختر خنگی دارم من ! » یک جور ابراز محبت است . دختره جواب نوازش شان را می دهد و می خندد . این دیالوگ را چند بار از دهان شان شنیده باشم خوب است ؟ من حقیقتا از این آدم ها نیستم که از هر برخوردی بخواهم عادت های ضد زن مردهای جامعه ام را بیرون بکشم ولی حقیقتا این شوخی عجب دوست دختر خنگی دارم من ! آزارم می دهد . فقط این نیست . عادت عجیبی دارند توی تحقیر دخترها . اگر دوست پسرت کنارت نباشد سر به سرت می گذارند . اگر دوست پسر نداشته باشی که می شوی سیبل تکه ها و بد و بیر اه های مثلا با مزه شان . همه قاه قاه می خندند ! تو تنها در کنار یک پسر معنا می شوی .
آدم های شوخ طبعی هستند در مجموع ! می شود در کنارشان خوش گذراند . اما جنس شوخی های شان دربارهء دختر ها و پسر ها فرق دارد . آن ها عمیقا فکر می کنند تو احمقی و گیرم که جرات نکنند چیزی هم بار تو کنند ، این مدل شوخی های خورشتی ِ دخترید دیگه ! برای همین نمی فهمید ، برای همین نمی تونید ، بری همین فلان و بهمان شان آزار دهنده ست.
آن ها روشن فکرند . می شود دربارهء کارهای منتخب بینال ونیز و آخرین کارهای شیرین نشاط و سخنرانی صحاف زاده راجع به هویت و چی و چی باهاشان حرف زد با این همه این شوخی هاشان بدجوری توی ذوق می زند . هی یادت می آورد داری توی کدام قبرستانی زندگی می کنی !
به صورت اعجاب آوری مدام هم را تائید می کنند و قبول دارند . در هر زمینه ای . بی هیچ اما و اگری . یک جوری که لجت را در می آورند . یعنی هیچ چیز این آدم برای تان آزاردهنده نیست ؟ اشتباه نیست ؟ ای بابا ! ... بعد وقتی داری یکی شان را نقد می کنی تعجب می کند . تا به حال نقد نشده .
محبت شان یک جور مصنوعی عمهِ مامانی ست ! آدم را که می بینند در آغوش می گیرند و چالاپ چالاپ می بوسند و هی دلم برایت تنگ شده و چی و چی . همان حرف هایی که آدم به عمهء مادرش می گوید وقت عید دیدنی های اجباری . که اگر خایهء داشت عمهء مامان آدم می گفت خوب ازگل تنگ شده بود یک زنگ می زدی حالم را می پرسیدی . همیشه دیدار شان انگار عید دینی ست . همین جوری که دو روز پیش تو را خیلی غیر محترمانه و بی تربیتانه پیچانده اند ، محکم در آغوش می گیرند که دلم برایت تنگ شده بود و کجایی و این ها . یعنی نه این که روت نشود بگویی که اگر تنگ شده بود گه خوردی من را پیچاندی ، اما این محبت های مصنوعی شان خلع سلاحت می کند . لال می شوی ؛ « گور پدرش ! فلانیست دیگر » ... هی باید روابطت را تعریف کنی و محدود کنی تا گرفتار شوخی های تحقیر آمیز جنسیتی و تعارف های تخمی شان نشوی . تا شبیه شان نباشی .
در مجموع خیلی الکی اند . روشن فکری شان و محبت شان و همه چیز شان توی ذوق می زند بس که اگزجره و مصنوعی ست .

بعد وقتی یکی مثل تو که من دوستش دارم و این بی تعارف بودنش را بیشتر دوست دارم و این تفکر های برابری حقوق زن و مردش را خوشم می آید ، بی آن که ادعای روشن فکری داشته باشی یا هر چی ، می پرسد چطور می تواند مثل فلانی ریاکار و دروغ گو باشد صرفا به این دلیل که دیگران دوستش داشته باشند شاخ در می آورم ! یعنی فکر می کنم تو نمی فهمی این دوست داشته شدن چقدر الکی و بی مایه ست ! نمی فهمی این آدم هر روز عوض می شود و شبیه جماعت تازه ای می شود که دوستش داشته باشند ؟ نمی بینی چه راحت آدم ها را دلخور می کند ؟ یعنی فکر می کنم این مدل رفتار های چیپ مصنوعی را که من این همه ازش گریزانم را چطور می شود یکی مثل تو دلش بخواهد ؟ اصلا چطور می شود بغل ها و بوس های ریاکارانهء طرف اصلا به مذاقت خوش بیاید ؟ می فهمی که ؟
یعنی خیلی دلم می خواهد بگویم خاک بر سرت اگر یک ذره بخواهی شبیهش باشی اما نمی گویم . تنها حرفت بیشترو بیشتر یادم می آورد دارم و داریم توی کدام قبرستانی زندگی می کنیم .

2011-04-22T11:00:00.000+04:30

بعد دلت آرام می شود . دلیل برای خوش بودن کم نیست . خوش هم هستی . نه که نباشی . با این همه این یکی جنسش یک جور دیگری ست . خوش و لا ابالی . یک جور عیاشی مخصوص روزهای اول اردیبهشت . اردیبهشت های تنبل تهران . ابرهای خسیس و باد های گاه و بی گاه . شمشاد های هنوز هرس نشده ، بعد از ظهر های « من چه سبزم امروز » ، شب های تنم هیچ هم هوشیار نیست . خیلی هم هر دم بیل و سر به هواست . هی وسواس توی فکر ، اجرا ، متریال ، کلی مانده هنوز تا ژوژمان . روزهای به جهنم که بکند یا « نکند اندوهی ، سر رسد از پس کوه ! » ...
بعد یک بیلاخ نشان شان می دهی . نشان هر چی که خاطرت را می آزارد . دلت آرام می شود از فکر روزهای در راه .

2011-04-21T18:14:00.001+04:30

بدیش این است که تو می دانی ادامهء بسیار بسیار دویدنی . بسیار بسیار نرسیدن .
بدیش این است که می دانی ادامهء چه شب های گریستنی .
بعد دلت می خواهد از نو شوی . نه از نوی سال ها پیش . همین حالا . باد که می وزد دلت می خواهد یاد هیچ نشدنی مکدر نکند خاطرت را . دلت بغل می خواهد از پشت . یک بغل ِ کوتاه ِ محکم ِ نگران نباش ! من هستم ! بی هیچ کلامی . نه حتی . یک لحظه نگاه ِ چه خوب که تو هستی . که من دلم گرم شود که یک لحظه بودنم را یکی خوشحال بوده .
و این دلخواستگی کوچک ِ کوچک یک هو آن قدر در من جان می گیرد و بزرگ می شود که اشک ِ نداشتنش خیس می کند گونه هام را . لوس شدم چه تازگی ها .

2011-04-04T20:39:00.002+04:30

گوشی را که برداشتم برادره گفت ؛ « سلام گنجشک پیر ! » يک جور خسته ء بامزه اي که بسیار سرحالم کرد . دیشبش فارغ شده بودم از همه چیز . از مرگ پدر بزرگ حتی . از تو نیز . بعد تلفن به دست راه افتادم توی خانه . همین جوری گوش دادم و برای خودم چای لیمو ریختم و پنجره ها را باز کردم و هوای ابری را استنشاق کردم . فکرکردم باید یک خانهء تازه پیدا کنم که از پنجره هاش شیروانی هاش بیشتر باشد . که صدای سه تار که می آید از طبقهء پایینش بشود چای نوشید روی ایوانش تا شیروانی های قرمزش چشم را بنوازند . بعدش هم خواهره گوشی را گرفت و آهنگ نمرهء بیست کلاسو نمی خوام را برایم گذاشت که کمی باهاش تکان تکان دادم خودم را . می دانستم تو دیگر نیستی و پدر بزرگ هم . بیشتر رقصیدم . خداحافظی که کردم دلم دیگر هیچ چیز نمی خواست . حتی نمي خواستم موهام را رنگ کنم . این جوری خودم را دوست تر داشتم . هنوز آی پد هم نیامده بود که دلم بخواهدش . یک وارستگی خوبی بود . بعد فکر کردم پیش از آن که گرسنگی وارستگیم را زائل کند بروم سراغ فريزر و گوشتهای چرخ کردش . آدم وارسته هیچ نباید گرسنه بماند .

ابر که شد آسمان ونک دلم خواست . « سلام گنجشک پیر » را . آن جا ابرهاش باران می شد بي ناز و ادا. نه مثل ابرهاي ونک که از صبح دست دست مي کنند براي باريدن . می شد میان صدای شیروانی هاش هویچ ها را ریز ریز کرد و ریخت توی ماهیتابه تا خوب سرخ شود . یک جوری که انگار دنیا و تمام رفتن هاش به تخمم . هنوز آی پد هم نبود . زودتر می شد وارسته شد .

2011-03-30T22:59:00.000+04:30

آخه آدم بره داروخونه بگه من کينگ سايز مي خوام ؟

2011-03-27T20:54:00.004+04:30

« ما آزموده ایم در شهر بخت خویش ... »

آن وقت است که می فهمی داشتی دوست داشته نشدن را تجربه می کردی . دانستنش چندان دلگرم کننده نیست . یک جورهایی حتی خاک بر سری ست . اما چیزی ست که باید دانسته می شد . ازش گریزی نیست . بعد تر فهمیدم می شود که آدم ها بی آن که هم را دوست بدارند کنار هم باشند . خیلی نزدیک . هر چند نه خیلی بعد تر . فکر کردم شاید زود بودم برای فهمیدنش . هم زود بود و هم سوخت و سوز داشت .
حسام حرف خوبی زده بود که گفته بود آدم وقتی از عمق میدان دنیا را نگاه کند آرام تر می شود . من آن روزِ زمستانی ِ ابری ِ نه برفی و شبش از عمق میدان دیده بودم دنیا را . نه آن جور که حسام . عمق میدان آیسایی . آرام تر شده بودم . آن جور که هدیه می گفت آمده بودم روی آب . دیگر غرق نبودم توی غم . نه که نباشد . بود . غم بود و خیلی هم عمیق بود یک جوری که تهش ناپیدا . یک جوری که آدم فکر می کرد این درد و غم هیچ نمی خواهد تمام شود و دست بردارد از سرم . نه حتی اشک نریزم . می ریختم . ساعت ها . با این همه غرقش نبودم . روش شناور شده بودم . شناور خوابيده بودم رو به آسمان و آفتاب مي تابيد روي چشم هاي بسته ام که بسيار لذت بخش بود . حالا افق را بهتر می دیدم . آن هم از عمق میدان .

سال نو تان سبز و مبارک ...

2011-03-15T00:09:00.002+03:30

قبلش چند روز تنهایی کرده بودم که چسبیده بود و خستگی از تنم در آورده بود . با این همه وقتی توی سالن شمارهء 3 سینما فلسطین خوابم برد از یک انیمیشن کشدار بیمزه و یک هو از خواب پریدم و ترسیدم و نفسم بند آمد از وحشت ، دلم خواسته بود تنها نبودم . تنها همان یک لحظه .
تار شده بود پردهء سینما و اشک خیس کرده بود گونه هام را . دلم هوای تازه خواسته بود . بعد همان وقت یکی زنگ زد که هیچ منتظرش نبودم . گفت دلتنگم شده . خوابم را دیده چند بار . نگفتم من هم ! گفت دلتنگش می شوم اصلا ؟ نگفتم می شوم . گفت می دانسته دلم نمی خواهدش . گفتم ولی دلم خواسته بود . همین حالا صداش را دلم خواسته بود . بی تعارف گفتم . گفته بود قهوه ای چیزی ؟ هستی ؟ گفتم نه ! فکر کردم این دیگر فرومایگی ست . بعدش هم مهدی را دیده بودم که نشسته بود روی پیاده روی کنار سینما و سیگار می کشید . گوشی را که گذاشتم توی جیبم دلم مهدی را هم نخواست. معاشرت و خوبی و چه خبر را حوصله نداشتم . نه خوب بودم و نه خبری بود . هنوز باید تنهایی می کردم . لازمش داشتم . خبری از موسوی و کروبی هم نبود . تا دلت بخواهد اما گاردی و بسیجی هنوز بالغ نشده . دومین سه شنبهء اعتراض بود و هیچ ... برگشتم توی سالن .

2011-03-14T12:05:00.003+03:30

مرگ بر امریکا
مرگ بر شوروی
مرگ بر انگلیس
مرگ بر ضد ولایت فقیه
مرگ بر منافقین و صدام
یزدی و صباغیان
بنی صدر و بازرگان
مرگ بر اسرائیل

این جور آدمهایی بودیم ...

2011-03-13T18:45:00.000+03:30

من یک کم تو را با خودم بردم شمال و بیشتر اما « جدایی نادر از سیمین » را و سر لولهء تفنگ اصغر فرهادی را که این بار من را و ما را نشانه گرفته بود . یعنی یک جوری بود که اگر پیشتر می گفتی خوب نباید گلشیفته دروغ می گفت یا چه خیانت بد است یا هر چی حالا می گفتی باید دروغ ها گفته می شد . یعنی یک جوری که راه دیگری نبود جز همین . جز دروغ . و من لجم گرفته بود از اصغر آقای فرهادی که این جور بیرحمانه ای وادارمان کرده بود که دروغ بگوییم و هیچ راه دیگری نگذاشته بود پیش پای مان . دلم نمی خواست . این تفنگه را . دوست داشتم « جدایی ... » را بگذارمش همان جا توی سینمای بد اخلاق ِ وزارت فرهنگ و ارشاد بماند که نشد . همین جوری با من آمد پله های مترو را پایین . بعد آن جاش که توی حمام پیمان معادی جاری شد اشکش ، آن جاش دست برنداشت از سرم . و یک جاهای دیگرش که نمی گویمش که لذتش نیفتد از دهان .
یک کم تو را برده بودم که توی شب ِ دریا خرجت کنم . وقتی آسمان ابر است و مهتاب نیست و هیچ نوری . همین جور راه رفتم شن ها را و صدای موج دریا را و فکرت کردم .

حالا که یادم می آید فکر می کنم ( ... ) . این که انگار نه انگار آن شب من چه کنده شد یک تکه از قلبم وقتی جوابم نشدن بود . دوباره نشدن . تا سر ایرانشهر دویدم و فکر کردم بار اولش بد تر بود یا حالا یا چی ؟ ...
خوابم نمی برد . تکه تکه باران می بارد و بند می آید و دوباره از اول .

2011-03-11T01:09:00.001+03:30

توی این ایستگاه و همیشه تنها توی این ایستگاه تاکید می شود از دویدن روی پله های برقی خودداری کنیم . اول یک چیزهایی دربارهء تعیین مسیر حرکت و تابلوی راهنما و بعد اکیدا منع می شویم از دویدن روی پله های برقی . هیچ گاه ندیدم کسی روی این پله ها بدود . اما همیشه این جمله ها تکرار می شود ، مصرانه .
می ایستم روی پله ها و نمی دوم . شبش هم خواب دیده بودم یک سگ دارم که اسمش بهرام است ؛ بزرگ و قشنگ و سفید . همه بهرام را دوست داشتند . حتی بابا که هیچ دلش حیوان نمی خواهد .
شما فکر می کنید این ها به هم ربطی ندارد . اما داشت . خیلی داشت . این که من ، ایستاده بود روی پله های برقی و نمی دوید و شبش هم خواب بهرام را دیده بود که همه دوستش داشتند .
آن بالا هم یک آسمان ِ ابری ِ برفی در انتظارش بود . یک عالمه برف .

2011-03-03T19:40:00.003+03:30

دلم برایت تنگ شده . بعضی روزها زیاد به یادت می افتم . وقت هایی که ابر باشد . گاهی کمتر . اما همیشه . همیشه هستی . اولین فکر صبح هامی . یک جور ترسناکی که انگار تمام نمی شوی . تمام کردن چه شکلی ست که من بلدش نیستم ؟ که همیشه تمامم می کنند و تمام نمی کنم ؟ دلم تنگ شده . برای همهء آدم هایی که یک روزی قسمتی از زندگیم بودند و کافه هام و شب بیداری هام و رقص ها ... و حالا نیستند . انگار هیچ نبودند . فکر می کنم مرا یادشان می آید ؟ دلتنگم می شوند ؟ ... پس چرا من از یادشان نمی برم ؟ چرا دلتنگ می شوم این همه ؟
هیچ دوست داشته شدن را یاد نگرفتم . تا دلت بخواهد اما دوست داشتم .
فکر می کنم دوباره وقتش شده . چند سال یک بار تکرار می شود . وسط های زمستان . آدم ها می روند . دسته جمعی . این جور وقت ها یادم می افتد به غروبی که همه برگشتند و باران می بارید و خانه صدای شیروانی ها را می داد و من تنها شدم . در را که بستم دلم خالی شد . نشستم رو به روی پنجره و آن قدر نگاه کردم به آسمان تا خوابم برد .
وسط های زمستان . آدم ها می روند . دسته جمعی . اولین غروبی که فکر می کنم چه دلم می خواهد با رفیقی بنشینم توی یک کافه و هیچ اسمی از ذهنم نمی گذرد ، اولین باری که پام را تنها می گذارم توی یک کافهء دنج و قهوهء تنهاییم را می نوشم ، می فهمم دوباره باید بگردم دنبال آدم هایی که دلشان بخواهد غروب شان را با من قسمت کنند . همین جوری که قهوه ام را می نوشم و با خودکار روی دستمال کاغذی ها نقاشی می کشم ، تمرین می کنم لبخند بزنم . از آن لبخند های آیسای ِ شاد ِ سرگرم کننده . نه که فکر کنی از این بابت متاسفم . من با کمال میل نقش یک دلقک را بازی می کنم . دوباره لازمش دارم . دوست های تازه می خواهم . آدم هایی که ندانند آیسا غمگین است . بدجوری غمگین است . آزاده می گوید بد غم . آزاده می گوید آدم نمی داند چه کاری برایت بکند که خوب شوی . ندانند من بد غمم . جوری که هیچ کس دلش نمی خواهد .
این اسمش ردیف بودن نیست . هست ؟ ردیفم ؟ نه نیستم . چه خوب که تو ردیفی . چه خوب که همه ردیفند ...

2011-03-02T13:34:00.002+03:30

یعنی یک جوری بود که فکر می کردی خود ِ میر حسین و شیخ مهدی می رفتند آدم ها را از توی خانه هاشان در می آوردند می گذاشتند توی خیابان و حالا که نیستند سگ هم پر نمی زند توی خیابان ها . یعنی یک جوری بود که می گفتی چرا این همه دست دست کردند ، خوب زودتر می گرفتندشان تمام می شد همه چیز ؟ یعنی یک جوری بود که حتی آن ها هم کمتر از همیشه شان بودند . یک جوری بود که هی می خواستی از یکی بپرسی امروز دهم است یا نه یا چی ؟
آن قدر مایوس شده بودم که اگر همان دو تا نصفی آدم را هم توی انقلاب نمی دیدم می نشستم وسط خیبان و عر می زدم .
حالا چه کنیم ؟ از این جا به بعدش را ؟

2011-03-02T00:31:00.001+03:30

این مملکت و این حکومت نوش جان تان آقایان !

2011-02-28T00:34:00.005+03:30

لازم است قبل از فردا و باقی سه شنبه ها یاد آوری و تاکید کنم که من عضو بسیج نیستم . قبلا هم نبودم . یعنی حتی آن وقت هایی که توی مدرسه بسیجی ها را می بردند اردو هم عضو بسیج نبودم . نه چون خیلی با شعور بودم . شاید چون عقلم نمی رسید که می توانم عضو بسیج باشم و نروم سر کلاس و جاش بروم اردو .
حتی توی مسابقه های قرائتی که اسمش نمی دانم چی بود و باید برنامه اش را گوش می دادیم و بعدش چند تا سوال چهارجوابی را جواب می دادیم و جایزه می گرفتیم از مربی تربیتی مدرسه هم شرکت نکرده ام . باز هم نه چون با شعور بودم . چون حوصله نداشتم احتمالا . حتی توی هیچ مسابقهء قرآنی شرکت نکردم . چون حافظه ام قد لاک پشت است .
تا به حال مبصر هم نشده ام . این خودش داستان دیگری ست و ربطی به موضوع ندارد . خواستم فقط یاد آوری کرده باشم و بگویم چقدر بابت این موضوع متاسفم .
اما اعتراف می کنم که یک بار از طرف مدرسه رفتم راهپیمایی بیست و دوی بهمن . یادم نیست چطوری قانع مان کردند روز تعطیل برویم مدرسه . اما به جدم همان جا هم شعار ندادم . اصلا فکر نکنید با شعور بودم . چون خجالت می کشیدم داد بزنم .
اما اگر شعار هم داده بودم دلیل نمی شد اگر فردا کشته شدم اجازه دهید من را روی شانه های آن ها ببرند قبرستان . چون بهر حال بسیجی نبودم و نیستم . خوب ؟
خیالم راحت شد . برویم شیخ مهدی و میر حسین را آزاد کنیم ! شاید زورمان رسید و زید آبادی را هم درش آوردیم .

2011-02-27T18:35:00.001+03:30

بعد چشم من میان آن همه شلوغی میز یک تکهء کوچک از یک پوستر بی اهمیت را می بیند و غمگین می شود . فکر می کند این پوستر می شد این جا نباشد . می شد نه حالا که یک کم پیشتر لوله بشود و برود یک جایی که یک تکه اش روی میز نباشد و دوباره شب ترش ، بیاید بیرون . هر وقت که چشم من روی این میز را نمی گشت .
بعد ترش فکر می کنم آن پوستر جواب تمام حرف هایی بود که نباید شب ترش گفته می شد .
و جواب صدای پشت تلفن و نه خانوم ! اشتباه نگرفتید و تمام دخترهای دنیا که چه شبیهند به آن بعد از ظهر پراگ . جواب شبی که یکی پشت تلفن گفت اشتباهی دوستم داشته . یکی گفت اصلا دوستم نداشته . یکی گفت بی خیال ! جواب صدای بوق بی رحم تلفن .
من چه عادت دارم دوباره تکرار کنم هی خودم را ...

2011-02-24T09:47:00.002+03:30

جدایی نادر از سیمین ! ...

2011-02-23T22:50:00.001+03:30

یک هو دانستم کجای کار می لنگد . من از تمام آن روزها لبخند و خوشی ، ذره ای را ذخیرهء امروز نکرده بودم . امروز که بغض این جور بی رحمی بسته راه گلوم را . خودم را زود خرج کردم .
دچار اندوه بی پایانی شدم که تمام نمی شود . فکر کرده بودم نبخشمش . تا آخر دنیا نبخشمش برای اندوهی که این همه با من بیگانه بود و حالا دست بر نمی دارد از سرم . بعد یادم افتاد تو بودی می گفتی وا بده آیس ! نشد . هر چه کردم نشد که وا بدهم بس که هی همه جا با من است این غصهه !
نایری را یادم می آید که بغلم کرد . من نشسته بودم توی بالکن . صدای خنده ها می آمد . نشسته بودم و اشک گلوب گلوب می چکید از گونه هام . یک جوری که دست خودم نبود . نایری نشست کنارم و من دلم فشرده شد از بودنش . هیچ مهم نبود ببیند اشک هام را که بند نمی آمدند . دیگر مهم نبود . بعد بغلم کرد . سرم را گذاشت روی شانه هاش یک جور مهربانانهء مادرانه ای . گفتم نایری من این همه خرج کردم که خوش باشم ، بخندم ! ولی خنده ام نمی گیرد . نگفت وا بده آیس . یک چیزهایی را نمی شود وا داد . گفت آیسا من گریه کردنت را که می بینم گریه ام می گیرد . بعد من خودم را کشیدم بیرون از بغلش . حیرت زده نگاه کردم به چشم های اشکیش ! گفتم نایری گریه می کنی ؟ ... بعد دیدم من چه ناراحت بودنم تازه ست برای آدم ها . غصه خوردنم را چه ندیده اند . برای همین غمگین تر شدم . عجب دلقکیم من .
بگویم نشد ؟ بگویم از این بدتر نمی شود که نشد ؟ خنده ام می گیرد از نامه ای که هنوز دارمش ! از این جاش بیش از باقی سطر هاش ؛ « دارم دوست داشته می شوم . سر انجام تن دادم به بازی . دارم دوست می دارم . » ...
حالا نمی دانم این که فکر کرده من ویکی پدیام . اس ام اس می دهد که بنسای چند است ؟ که « دستور آشپزی » کی شروع می شود ؟ این که شماره اش که می افتد روی گوشیم قلبم فشرده می شود ، گر می گیرد گونه هام از گرما کیست که غمم را ندیده می پرسد بخشیدمش ؟ آمدم بپرسم شما ؟ کجا بودید این همه ماه ، این همه روز تنهایی ، این همه شب دلتنگی ؟ چه خوابی دیدید که وجدان تان درد گرفته و حالا من باید خوبش کنم ؟ حوصله تان سر رفته باز ؟ آمدم بگویم همه چیز یک چیزی بود بین من و ( ... ) . ( ... ) خودم . به شما ربطی ندارد آقا . آمدم بگویم فیلمه ساعت شش و نیم شروع می شود اما من دلم هوای ( ... ) خودم را کرده . گفتم نه ! آخر هر کاری کرده بودم نشده بود که وا بدهم . نبخشیده بودم .

امروز بیست و سوم آذرماه است . از سر گرفتم نوشتن را مثل خود زندگی . آسمان آبی تر است . ابرها نیستند . باد می آید اما ...

2011-02-21T23:14:00.006+03:30

بعد که می گویی نمی روی سربازی ، دلم می خواهد بپرسم پس پراگ چه می شود ؟ ... بعد می بینم انگار نه انگار که مهم نیست پراگ چه می شود . که نباید مهم باشد برای من . که هیچ کجای زندگی تو و آینده ات نباید مهم باشد دیگر . بس که من مهم نبودم هیچ و پس نباید مهم باشی تو هیچ .
پس چرا دلم می خواهد بدانم پس پراگ چه می شود ؟
خواهره عصبانیست ! می گوید تمام این هفت ماه را داری خراب می کنی . تازه داشتی فراموش می کردی . نه ؟ بعد دستش را اریب می کشد پایین . انگار هواپیمایی دارد سقوط می کند . نه ؟ ... دست بردار ...
بعد که می گویی نمی خواهی بروی سربازی و من دلم می خواهد بپرسم پس پراگ چه می شود ؟ می فهمم الان است که برسد به زمین هواپیماهه و بامب . منفجر شود . منفجر شوم . یکی درونم می گوید غصه خوردن ندارد که ! این که نشسته رو به روت تو نیستی . تو نیستی که بخواهی بروی پراگ . تو نیستی و یکی دیگر است که نمی خواهد برود سربازی و همین ...
پس چرا غصه می خورم ؟ ...

یک شنبه 10 / بهمن

2011-02-19T13:03:00.002+03:30

مثل دیوانه سازهای هری پاتر ، می مکیدند هر چه امید را . از میان شان گذشتم و رفتم توی حیاط . همه جا بودند . داشتم می ترکیدم از خشم . انگار تجاوز کرده بودند به کشورم . گفتند ؛ « بروید خانه ! تعطیل است دانشگاه . » من عصبانی داد زدم که دیروز می گفتید . که اگر تعطیل است این ها چه غلطی می کنند این جا . همین جور که آن ها فریاد می زدند « مرگ بر فتنه گر ! » صدام نرسید به گوش حراستی ها بس که فریاد شان بلند تر بود از فریادم . یکی از بچه های انجن اسلامی را دیدم که تنها ایستاده بود پشت به دیوار و اشک می ریخت . دلم فشرده شد . دلم خواست بغلش کنم . فکر کردم این یکی از همیشه بی رحمانه تر بود . چشمم افتاد به عکسش توی دست های آن ها ؛ « ما اهل کوفه نیستیم ... » پس اهل کدام قبرستانی هستید که این همه پست و بی رحمید ؟ شماها را چجوری بار آورده اند که به جنازه هم رحم نمی کنید ؟ کشتید به جهنم ! بگذارید عزامان را بگیریم . دلم خواسته بود بنشینم همان جا بس که پاهام دیگر نا نداشت . بس که داد مانده بود توی گلوم . بس که فریاد ... تمام حیاط را گشتم دنبال یک ذره امید که از پا نیفتم . چشمم افتاد به جمع کوچکی که بازو در بازوی هم ایستاده بودند رو به روی فارابی . همان بود که دنبالش می گشتم که از پا نیفتم ، که له نشوم . دست دادم به دست شان و اشک هام سرازیر شدند . همین جور که دیوانه سازها حمله کرده بودند توی حلقه کوچک مان و بچه ها هی اضافه می شدند و دست مان را می گرفتند ، همین جور که توی صورت مان و توی چشم تک تک مان ، « حیدر حیدر » می گفتند ، با کینه ای که تا به حال شبیهش را ندیده بودم . همین جور که اشک می ریختیم همه مان ، امید داشت حنثی می کرد دیوانه ساز ها را ...

2011-02-19T10:51:00.002+03:30

« اسبی که شیهه می کشد در دهان من
صلح نمی کند
بلوف می زند ... » *

آن جاش که گفتی زیادی شلوغش کردی ، می خواستم بترکم از غصه ... یکی درونم می گوید « لال شو ! » بی وقفه ؛ « لال شو » دلم خواست لال می شدم تا نفهمی چه دلم خواسته برگشتنت را . لال می شدم تا نفهمی چه دلم خواسته بودنت را . یکی می گوید ؛ « لال شو ! » فکر می کنم که باشه ! تمامش کن . لال شدم . از خیلی پیش تر . تو بگو یک کلمه بنویسم . هیچ . یک هو خالی شدم از کلمه . خشکیدم از اشک .
فکر کردم سایه باز باید بود و می گفت هیچ کس ارزشش را ندارد . نبود . سایه نبود و تو نبودی و هیچ کس دیگر نیز ... تنها شدم . تنها شدم و نگنجید توی کلماتم خستگی تمام روزهایی را که گذشت . همان وقت بود که بو بردم . که یک جای کار می لنگد . که این تو نبودی . دوازده خرداد هشتاد و نه یکی جا خوش کرده بود جای تو ، یک جور خیلی بی رحمانه ای . لباس های تو را می پوشید و روی تختت می خوابید . تو نبودی و یکی جای تو نشسته بود روی همان صندلی و شبیه تو صندلیش را خوابانده بود و آل استار راه کبریتی و می خندید به اشک هام و این انصاف نبود . دلم بودنت را خواست . بعد لجم گرفت . از این کسی که این جوری نشسته بود رو به روم و تو نبودی . نشسته بود و می گفت شلوغش کردی . ای کاش تو بودی و می گفتی من ارزشش را داشتم . دوستی ما ارزشش را داشت که نابودیش این همه غمگین و خسته و بیمارت کند ...
یکی درونم می گوید این تو نیستی ؛ « داری برای کی اعتراف می کنی ؟ برای کی اشک می ریزی ؟ » پشت سر هم ؛ « لال شو ! هیچی نگو » .... صلح نمی کند ، صلح نمی کند .... « نگذار خرابش کند . نگذار این همه روز اندوهت را بخندد » ... بلوف می زند ... « نگذار بگوید شلوغش کردی . بگوید ارزشش را نداشت . لال شو » ...... آخ ! گفت ....

* شعر از سارا محمدی اردهالی

2011-02-18T15:13:00.000+03:30

سینه های گنده . این اون چیزی بود که لازم داشتیم . تمام اون سال ها فکرمون مشغولش بود . گه گاه با حسرت به سینه های گندهء بقیه نگاه می کردیم و فکر می کردیم حقش نبود . این سینه ها به هیچ کاری نمیاد . اینو بعدن تر ها می گیم . وقتی نگاهمون میفته به سینه های گنده و خوش فرم دختر پونزده سالمون . هیچ نمی فهمیم . نمی فهمیم چه شد که سینه های این ها این همه خوش فرم شد و مال ما انقدر کوچیک بود که هیچ جای افتخار نداشت . فکر می کنیم بچه های این دوره زمونه قشنگ ترند . سکسی ترند . فکر می کنیم این ها تغذیه شون توفیر داشته با ما لابد . فکر می کنیم یحتمل این سینه ها مال شیر مادر ِ که از ما دریغ شد . فکر می کنیم ما بچه های همه چیز کوپنی بودیم . گندش بزنه ! سینه هامون هم کوپنی شد .

2011-02-16T23:23:00.001+03:30

ما خیلی ترسیده بودیم صانع ! آنها همه جا بودند و ما یک جور بی پناهی تنها بازو های هم را گرفته بودیم و اشک می ریختیم و همین . متاسفم برای عکس هایی که روی دست های دوست های تو نبود و میان « حیدر حیدر » آن ها بود .
روحت خیلی شاد صانع ژاله ...

2011-02-14T21:34:00.002+03:30

بعله برادرای چماق به دست ! این جوریاست ...

2011-02-13T22:45:00.000+03:30

فکر کرده بودم دارم دیوانه می شوم . بعد ترسیدم . قبلش هم ، خیلی قبل ترش هم خوابش را دیده بودم . خواب این دیوانگی را . موش ها و گربه ها داشتند به من حمله می کردند . من نشسته بودم و با دست پس شان می زدم . بعد می دانستم کسی جز من نمی بیندشان . خواهره داشت نگام می کرد . نمی دانستم چطوری باید بهش بفهمانم که دیوانه نیستم . که این گربه های موذی جدی جدی می خواهند تکه پاره ام کنند . که جدی جدی هستند .
ترسیدم . فکر کرده بودم دیوانگی از کجا شروع می شود ؟ بعد دلم خواست دینی ، ایمانی و خدایی داشتم که آویزانش می شدم . که حواسش بود دیوانه نشوم . نبود . آن جا که من نشسته بودم روی تختم ، ساعت چهار و چهل و هفت دقیقهء صبح ، آن جور وحشت زده و از خواب پریده بی آن که خوابی دیده باشم ، آن جا که داشت قلبم می زد تند و تند و من اشک هام می چکید از گونه هام به چه گندگی و به چه گرما ، هیچ کس نبود .
( ... ) آن قدر گریستم تا خوابم برد . خواب دیدم دارم رانندگی می کنم ...

2011-02-11T21:02:00.000+03:30

اولش فریاد می کشیم از شادی . بعد با یک سکوت عمیق ِ متفکرانه ای ، ایستاده ، نگاه مان به شادی میدان التحریر بود . نه که بگویم خوشحال نبودیم . بودیم . با این همه حسرت ِ پس ما چی ؟ ، حسرت ِ رای ما را هم دزدیدند و پسش ندادند و چه خوش به حال شماها که پسش گرفتید ، می بارید از نگاه مان و از سکوت مان .

2011-02-11T12:50:00.001+03:30

تو یک دختر کوچک را دیدی که از اتوبوس پیاده شد . که چتری هاش پیشانده بود پیشانی و چشم هاش را حتی ؛ « این جوری چه بهت می آید ! » . که لباس هاش هیچ به درد باران نمی خوردند . که بس که باران ندیده بود . که خوشحال ِ ابری آسمان . نه انگار که آب می چکد از لای موهاش . با نگات دنبالش کردی که چمدانش را گرفت از راننده و کشان کشان کشید با خودش . بعد فکر کردی چه بامزه . آن قدر که دلت نخواست کمکش کنی . دوست داشتی دختره همین جور کنار جاده را می گرفت و چمدانش را می کشید با خودش و آب می چکید از موهاش . همین جور دنبالش می کردی با نگات تا دور می شد . می شد یک لحظه . یک لحظهء قشنگ بارانی .
تا این که یک راننده آمد کمکش . راننده های آن حوالی بدجورخونگرم و خوش مشربند . گیرم دولا پهنا هم حساب می کنند وقتی می فهمند بچهء تهرانی . اما دلشان نمی آید یکی کشان کشان و خیس ِ باران ... حیف ! فانتزی های تو را ندارند که بگذارند یک دختر خیس باران ، چمدانش را بکشد با خودش همین جور کنار جاده ...

من به رو نیاوردم . به رو نیاوردم که آن روز حواسم بود که چشم های یکی زیر باران دارد دنبال می کند قدم های مرا . گفتم ؛ « چه قشنگ ! » ... باقیش را نگفتم اما ؛ « نه ! نه من ِ حالا . من آن روز ِ زیر باران . من چمدان به دست ... من نگاه ِ تو دنبالم ... من ِ هنوز سیر نشده از این همه دوست داشته شدن که آدم را می ترساند و می رماند ... »

2011-02-07T23:39:00.001+03:30

آندرهء داستان ما
نه قشنگ بود و نه زشت .
نه عاشق شد نه فارغ .
نه گريه کرد نه خنديد .
نه ساز زد نه رقصيد .
حتما با خودت فکر می کنی
داستان يک آندرهء عينکی
که هيچ کار به خصوصی توی زندگيش انجام نداده
نه خواندن دارد و نه شنيدن .

با اين همه من می خواهم بگويم .

2011-02-05T22:04:00.001+03:30

بعد دلت نه که قناعت کند ، حوس می کند حتی لذت های ساده را . خسته از راه ، برگردی خانه ، نه نای حرف زدن و هیچ ، کلهء یکی از آشپزخانه داد بزند ؛ « شام می خوری ؟ » سرت را ببری بالا که یعنی نه ! که نه حتی نای غذا خوردن . بروی یک دوش آب گرم بگیری به چه لذتبخشی . هی لفتش بدهی و نه انگار که بابا هی می کوبد به در _ نگفته بودم که من عادت ِ استفادهء بهنیه یا حتی کمینه از انرژی را از پدرم ارث برده ام ؟ _ بعدش حوله پیچیده ، بنشینی جلوی شومینه ، « بفرمایید شام » ببینی و لاک قرمز بزنی به ناخن های دستت . یعنی آدم می داند توی الجزیره و بی بی سی دارد اتفاق های مهم تری می افتد ، یا توی آشپزخانه دارد غذای خوشمزه تری سرو می شود ، آدم می داند که باید « سال های سگی » یوسا را تمام کند زودتر و به نیما برش گرداند . می داند تا ژوژمانش وقت زیادی ندارد ، هنوز ریکوردر پیدا نکرده ، مجسمه اش را تمام نکرده ، حتی به تحقیق سرامیکش فکر هم نکرده ،... با این همه دلش همین را می خواهد . لاک و « بفرمایید شام » ...
از آن اتاق صدای آواز بیاید ؛ « بودنت هنوز مثل بارونه ، تازه و خنک و ناز و آرومه ... حتی الان از پشت این دیوار که ساختم تا دوست نداشته باشم ... » قاطی شود توی بوی لاک قرمز و گرمای آتش شومینه به چه مطبوعی ...

2011-02-04T22:25:00.003+03:30

بنیامین گفت آدم را پیر می کند . راست گفت . پیر شدم . یک جور بد غم انگیزی . نشد که خوب شوم . چرا ؟ چرا این همه سخت شد خوب شدن ؟ دور شد این همه خندیدن ؟
همین جوری که جدا می شوم از بنیامین می دانم باید اشک بریزم . می دانم باید بگریم . می ترکم وگرنه . فکر می کنم بنیامین بی رحم است . همهء آن ها بی رحمند . بنیامین گفت من همش را به تو راست گفتم . و من یادم رفت بگویم چرا راست های تو این همه تلخند پس ؟ چرا راست ها را همیشه تو می گویی ؟ می دانم دیگر دلم نمی خواهد ببینمش . هیچ کدام شان را . من از آدم های خبر های همیشه بد خسته شدم . پس دلتنگم نبود ؟ نشد ؟ بعد این همه روز ؟ پس من قرار بوده لج کی را در آورم ؟ هیچ نمی فهمم . نقشم باید بزرگتر از این می بود . نه ؟ فکر می کنم چند ساعتی با او بودن ارزش این همه گریستن را داشت و این همه روز اندوه را ؟ بنیامین را می بینم که مثل یک قاضی عبوس بد اخلاق چکشش را می کوبد روی میز ... این خط این نشان ! ... دست بردار ! من که دستم پیش تو باز است . همه اش را گفتم و تمام . خط و نشان کشیدن ندارد دیگر ...
ناراحت نشو رفیق . ولی راست می گویم . آدم هایی مثل تو یک قسمتی شان پیاز است . همین است که آدم ها اشک شان دم آستین شان است وقتی به تو می رسند . برای همین لجم را در می آوری . من همه چیز را برای خودم می خواستم و می خواهم . همین قدر خودخواهانه و حسودانه . تو شدی سنگ صبور همانی که من ازش بدم می آید . تقصر تو نیست . آن پیازه توی وجود تو ریشه دوانده . مثل اندوه که در وجود من . یک جوری که همهء دخترهای در به در دوست پسر از دست دادهء داغدیده ، دهان درد و دل شان پیش تو باز می شود . گیرم داغ دیده هم نباشند . داغ زده باشند حتی . ژست قشنگی ست اما . آخ که چقدر لجم را در می آوری !
یک حقیقت تلخی را نگفتم . من دارم دیوانه می شوم . بس که همه جا ، توی تمام دخترهای دنیا ، قسمتی از آن دختر را می بینم . همان که توی یک بعد از ظهر پاییزی پراگ آمد نشست رو به روی من و زندگیم را خراب کرد . و من می دانم و خوب می دانم که این شروع دیوانگی ست .
فکر می کنم من صادقانه دوست داشتم . هیچ وقت صادقانه دوست داشته نشدم اما . و این انصاف نبود .
بنیامین گفته بود چشم هات مریضند . آمدم بگویم مریض نیستند . اشکهامند که دارند می جوشند آن تو . دارم می ترکم از غصه . پلک چپم می زد . تند تند . وا می دادم می چکیدند . وا ندادم . جمع کردم خودم را . درست حال و روز هانس را داشتم که توی دفترچه اش دنبال اسم ها می گشت . من برای محبت اما .
همین جوری که جدا می شوم از بنیامین می دانم باید اشک بریزم .
... و گلستان راست گفت . آذر ماه آخر پاییز بود ! ...

2011-02-03T23:15:00.000+03:30

فکر می کنم حالا و همین حالا که اینگونه اشک امانم را بریده و آرام نمی شوم باید خدا چیز ملموس تری می بود تا بشود باورش کرد . باید همین جوری که سرم را کرده ام زیر لحاف و هق هقم را خفه می کنم توی بالشم ، بغلم می کرد از پشت ، یک جور محکم امنی . توی گوشم می گفت ؛ « عیب ندارد ، غصه نخور ! درست می شود ! همه چیز درست می شود » و من نمی پرسیدم دیگر چه جوری ؟ ... باید یک لیوان آب می داد دستم ؛ « بلند شو دختر کوچولو ! برو یک آبی به صورتت بزن ... » من همین جوری که می شستم صورتم را ، توی آینه نگاهم می افتاد به چشم هام که پف کرده اند از این همه اشک و فکر می کردم چه زشت شده ام با این دماغ قرمز و چشم های پف کرده ؛ « بیا بیرون ! کارت دارم ! » ... من نمی رفتم . قهر می کردم و نمی رفتم . از همان پشت در داد می زدم ؛ « اگر راست می گویی چه جوری درست می شود ؟ »

2011-02-02T13:40:00.002+03:30

راستش را بگویم . دلم می خواهد یک مرد پولدار من را بگیرد . تفریحم این باشد که بروم دبی توی پاساژها بگردم و لباس بخرم . هی لباس بخرم . با کفش . با دستمال گردن که خیلی دوست دارم . و جوراب های ساق بلند رنگی که عاشقشانم . با گوشواره . یکی دو تا گردن بند . با عطر های خیلی خوش بوی گران قیمت . همین جوری پس پس بزنم به خودم . بی نگرانی . تمام شد یکی دیگر می خرم . حتی بیشتر . ده تا دیگر .
از سیاست هم فقط همین احمدی نژاد را بشناسم . که وقتی تصویرش می آید روی صفحهء تلویزیون با انزجار بگویم ؛ « علی ! _ آخر من فکر می کنم اسم یک مرد پولدار یا باید علی باشد یا کامران _ عوض کن کانالو ! » چون از احمدی نژاد خوشم نمی آید . گیرم هیچ از سیاست هم سر در نیاورم . هر کس می فهمد این مرد نباید رئیس جمهور باشد .
دلم همین را می خواهد . حالا که دراز کشیده ام روی تخت مامان اینا و از پنجره آسمان را می بینم که ابری ست و از سرما نمی خواهم بیایم بیرون ، هر چند می دانم باید بیایم بیرون و بروم زیر پل عوارضی و منتظر اتوبوس هی بید بید بلرزم از سرما ، دلم همین را می خواهد . اگر علی بود نمی گذاشت بیایم بیرون . نمی گذاشت چهل و پنج دقیقه بنشینم توی آن اتوبوس های لعنتی سرد تا از درس سرامیک فقط هفت نمره بیاورم ...
پس این علی ها کدام گوری اند ؟

2011-01-31T22:06:00.004+03:30

بعد من و خواهره چای به دست انقلاب تونس را دنبال می کنیم . لحظه به لحظه . انگار رویای ماست که فرسنگ ها آن سو تر ، دارد محقق می شود . قند توی دهانمان آب می شود و توی دلمان هم ، زیر نویس ها را می خوانیم . با حسادت و لبخند . زنده باد افریقا ... بی آن که بیندیشیم بعدش چه می شود . تنها همین حالا ، جلوی تلویزیون مهم است و قشنگ است که آن ها توی خیابان ها فریاد می زنند . که آن ها روزهای قشنگی را می گذرانند . انگار فریاد ما ، مشت های ما ...
راستی آقای خیابانی ! جایت خالی ! ما هم توی خانه دست می زنیم به احترام شان .

جمعه 1 / بهمن

2011-01-30T20:19:00.001+03:30

سلام دوست ندیدهء عزیز !
اول ها یک سرکی کشیدم به ادبیات کلاسیک . اما چندان بهش وفادار نماندم . از تولستوی تنها « آناکارنینا »ش را خواندم و از داستایوفسکی « برادران کارامازوف » اش را .
من هم خرمگس را خوانده ام . عجیب آن که من هم در سالهایی خوانده ام که فکر می کردیم قرار است دنیای بهتری بسازیم . همان وقت های ریاست جمهوری خاتمی . که نساختیم . اما این کتاب ها دنیای ما را که ساختند . نساختند ؟ گیرم که نه آزادی به سفره هامان آوردند و نه نان . آزاده اما بارمان آوردند .
مهم نیست که نوشتن نمی دانید . یا نمی دانم . مهم این است که دغدغه های مان را با هم شریک می شویم با هر زبانی که بلدیم . این را دنیای مجازی و بلاگ نویسی به من یاد داده . بنویسم از هر دری و هر کسی .
این دلتنگی های نوشته های اخیر هم ( ... )
خدا را چه دیدی . شاید یک روز دفتر شعرم را برایت امضا کنم . با افتخار و با غرور . زیر امضایم خواهم نوشت ؛ با غرور _ برای اولین کسی که مرا شاعر خواند !
یک دنیا ممنونم بابت نامه هایت . خواندنشان را دوست دارم .
زن روزهای ابری

2011-01-20T21:25:00.000+03:30

سرسری بوسید گونهء امیر حسین را . همین جوری که امیر حسین داشت می گفت ؛ « کجا بودی ؟ دلم هزار راه رفت ! » خندید ؛ « هزار راه ؟! » ... بعد دست داد با باقیشان . یک دستش هم لواشک بود . امیر حسین گفته بود شوخی نمی کند . دلش شور زده بود . برای چی موبایلش را با خودش نبرده بود ؟ هوام که تار یک بود . توی این سرما ...
همین که گفته بود سرما دیگر نشنید امیر حسین را . فکر کرد دلش حوس آش دوغ کرده بود ؛ « تو دلت آش دوغ نمی خواد ؟ باید زنگ بزنم به زن دایی . بگم دلمون آش دوغ می خواد . چه بچسبه توی این هوا ! » یک کم هم برف باریده بود قبلش . نه آن قدر که بنشیند .... امیر حسین کتش را در آورده بود و پیشانیش را بوسیده بود که این همه شکمو بود و این همه عزیز دل امیر حسین بود ... دلش آش دوغ می خواست . بیشتر از لواشک . دلش بچه نمی خواست

2010-12-31T23:24:00.000+03:30

بعد می بینی دورت دارد خالی می شود . هی بیشتر می شود تعداد آدم هایی که می خواهند بروند . می گویی خوب حالا ! هنوز که نرفته اند . بعد می بینی هی بیشتر می شود تعداد آدم هایی که رفتند . بغض می کنی . یک بغض گنده ای که می بندد راه گلوت را . می دانی آن جا ، آن سوی مرزها ، یک جایی توی خاک هلند و فرانسه ، یک جایی وسط مسط های اتریش که حتی تلفظ اسمش را هم بلد نیستی ، اتفاقات بهتری و آدم های مهربان تری انتظارشان را می کشد . با این همه دلت می گیرد . برای تمام روزهایی که در کنارشان بودی . حتی نه خیلی صمیمی و مهربان با هم . اما از کنار شان رد می شدی . لبخند می زدید توی صورت هم . گاهی می نشستید توی حیاط دانشگاه و پفت می کردید . این اصطلاح را نه هیچ کس که تنها همان ها می فهمند که رفتند یک جای دیگر دنیا که دیگر پفت نکنند . که ننشینند توی حیاط دانشگاه به ساعت ها خندیدن و مزخرف گفتن و وقت کشتن تا برنگردند خانه . که جایی را نداشتند برای خوش بودن الا همین کافه ها و حیاط دانشگاه و سالن گالری ها گاهی . که کاری نداشتند الا همین پفت کردن .

2010-12-29T19:11:00.002+03:30

می دانم باید بنویسم . با این همه لج کرده ام . دنبال یک راه دیگر می گردم . انگار این یکی زیادی بی رحمانه ست . فکر می کنم انصاف نیست . هیچ انصاف نیست این جوری بی دفاع ایستاده باشم رو به روت . رو به روی تان تا بفهمید چه کم آورده ام . چه پیر شدم ...

2010-12-14T16:32:00.000+03:30

یک دردهایی را باید تنهایی کشید به دوش . و از این تنهایی گریزی نیست . فقط می شود کاهلانه به تعویقش انداخت . اما سرانجام توی یک غروب اول ِ پاییزی ِ « خانهء هنرمندان » خیلی موذیانه و بی صدا به سراغت می آید . می فهمی دیگر وقتش شده . به این تنهایی ، به این مدل تنهایی ها نباید یه چشم یک مصیبت که به چشم یک فرصت نگاه کرد . باید آن را پذیرفت با آغوش باز و صمیمانه دستش را فشرد .
و این شروع یک پوست اندازی طولانی بود . یک انزوای خودخواسته .

دارم « شبانهء » کازئو ایشی گورو را می خوانم . باد می آید .

2010-12-01T00:12:00.003+03:30

آن روز شهلا نیامد . شبش لیست خرید هامان را می نوشتیم روی کاغذ . هر چی که فکر می کردیم توی آن خراب شده پیدا می شود و نمی شود . فروشگاهی چیزی بود آن پایین ها لابد . ما بی آن که دیده باشیمش حوس کرده گی هامان را می نوشتیم روی کاغذ . صبحش لیست را ازمان می گرفتند . نزدیکی های ظهر بود که شهلا می آمد . با کیسه های خرید و اسم هامان را می خواند که برویم تحویل بگیریم شان . عجیب لوند بود .
آن روز شهلا نیامد . ما ماندیم چه کنیم اگر فردا هم نیاید . گفتند حالش خوب نیست . چرا ؟ حکم اعدامش آمده بود . وا رفتیم . بعد از این همه سال ؟ اعدام کلمهء بزرگی بود . نمی گنجید توی باورمان . هنوز کردها را اعدام نکرده بودند . گفتند خودش هم خسته شده . فرداش هم نیامد . فرداترش نیز . کبری خرید می کرد جاش . بعد هم که آمد تلخ بود . آن قدر که نشد بهش بگوییم نباید خسته شد . توی این خراب شد نباید خسته شد . همان حرف هایی که توی شب بیداری هامان تو گوش هم زمزمه می کردیم . بد خلق هم نبود گفتنش سخت بود . نبود ؟ به آدمی که هر چند وقت یک بار خبر اعدامش می آمد . به آدمی که توی تمام این سال ها هزار بار مرد و زنده شد .
آن روز شهلا نیامد . یاد آن جاش می افتم که اعلا می گفت حاجی این مردن با اون مردن یکیه ؟

2010-11-10T22:34:00.001+03:30

مامان از لیبل روی شیشه ها خوشش نمی آید . شب ها می گذاردشان توی آب داغ . صبح لیبل ها ور می آیند . بعد راحت کنده می شوند از روی شیشه ها . و کم کم ، همین جوری که من شب ها کتاب می خوانم و شیر نسکافه ام را سر می کشم ، کابینت های مامان پر می شود از شیشه های بدون لیبل نسکافه های نستله ، پر از نخود و لوبیا ... شیشه های روغن زیتون بد قلقند اما . به این راحتی کنده نمی شوند . مامان می گذاردشان توی کابینت زیر سینک ظرفشویی ، بعد وقت هایی که خیلی دلش گرفته باشد ، می نشیند روی صندلی ، یکی از شیشه ها را می گیرد دستش ، زیر لب آواز می خواند و با ناخن هاش می افتد به جان لیبل ها .
می رسم که خانه ، مامان را می بینم که تنها تر از همیشهء این روزها و غمگین تر ، بی هیچ آوازی زیر لب ، چادر نمازش افتاده روی شانه اش ، دارد با شیشه هاش ور می رود . اخم افتاده میان ابروهاش . انگار مهم ترین کار دنیا همین است . پاک شدن شیشه ها . فکر می کنم از سر نمازش آمده این جا .
یک هو یادم افتاد که من قرار است یک روز بروم افغانستان با یک مرد کابلی ازدواج کنم و بچه دار شوم . بعد برگردم بنشینم روی همین صندلی ، کنار دست مامان که دارد لیبل شیشه های روغن زیتونش را می کند آرام ، همین جوری که شکیبایی می خواند ؛ « نگاه کن که غم درون دیده ام ، چگونه قطره قطره آب می شود ... » برایش شال گردن ببافم . برای بچه ام . چون شنیده ام زمستان های کابل سوز دارد . چون دیگر نمی خواهم برگردم این جا زندگی کنم . می مانم همان کابل . شاید هم با مصطفی رفتیم استرالیا . من هیچ اسم مصطفی را دوست نداشته ام . نه تا پیش از آن که مصطفی را ببینم و بخواهمش . با این همه آن روز که نشسته ام و دارم شال گردن می بافم هیچ اسمی قشنگ تر از مصطفی نخواهد بود برایم . خوب می دانم . آره ! شاید هم با مصطفی رفتیم استرالیا . پیش از آن که بچه ام به دنیا آمده باشد . همین جور با شکم بر آمده از طفلی که چشم هاش مثل مصطفی ریز است و رنگ پوستش از سفیدی برق می زند . لبهاش به من رفته اما . همان قدر کوچک . می رویم چون نمی خواهم برگردم کابل . چون دل هیچ کس برای من و مصطفی توی هیچ کجای جغرافیا نمی تپد دیگر و خواهره چه خوب می گوید که از این تنها تر که نمی شویم . من و مصطفی هم از این تنها تر که نمی شویم . می رویم آن سوی دنیا تا من بچه ام را نه توی تهران و نه کابل به دنیا بیاورم . این جا هیچ جای امنی نیست برای یک زندگی تازه ... استرالیا امن است ؟ نبود هم که نبود . از این بیچاره تر که نمی شویم ... یک جای دیگر ، یک جای دورتر ...

2010-11-08T20:06:00.001+03:30

نه ممد رضا ! من تقویم جیبی نمی خرم . تقویم جیبی نمی خرم که بگذارمش توی کیفم . حس خوبی بهم نمی دهد . این که گذشت زمان را ، جایی میان خرت و پرت های ته کیفم ، روی دوشم ، با خودم این ور و آن ور بکشم ناراحتم می کند . این که دنبال یک تاریخی ورق ها را تند و تند رد کنم تا برسم بهش ، غصه دارم می کند . می فهمی که ؟

2010-11-06T18:59:00.000+03:30

فوق لیسانس مکانیک ، از تئاتر خوشش نمی آمد ، کتاب نمی خواند ، هیچ گالری گردی را دوست نداشت . سخاوت مندانه جمعه ها را می بخشد به خودم . می دانست جمعه ها روز گالری ست و این قانون را خود خدا هم نمی تواند عوض کند . پس جمعه ها مال خودم می شود . در عوضش وقت کار مزاحمش نخواهم شد . دعواها را تا به سرانجام نرسانده ام تمام نمی کنم . وقت عصبانیت نیم ساعت تنهاش می گذارم .
این ها به کنار . از سیاست بدش می آید . از این بهتر نمی شود .
پس خیلی ساده و بی دغدغه تمام مکالمات مان محدود خواهد شد به روزمرگی ِ کجاها رفتم و چی ها شنیدم و هوا چه دارد سرد می شود ...
بعد از ظهر گرمی بود . تازه از بیمارستان فارغ شده بودم . از هر صبح و شب پیچیدن بوی کمپوت آناناس توی دماغم و موهام و لا به لای انگشت هام . و من چه بدم خواهد آمد تا آخر دنیا از بوی آناناس . توی طبقهء دوم یکی از این کافه های گران پرمدعا ، قرارداد دوستی تازه ام را می بستم . جا داشت خیلی رسمی از جا برخیزم ، دست همکار تازه ام را گرم بفشارم و صمیمانه تشکر کنم .
توی تاکسی ، « نوری » ِ رادیو بی رحمانه می خواند ؛ « من بیهوده می خواهم ، از یاد تو بگریزم ... » و این کلمهء بیهوده لجم را در می آورد . و این رادیو و این صدا و این آهنگ . حالا چه وقتش بود آخر ؟

یکشنبه 28 / شهریور

2010-11-05T20:41:00.004+03:30

« حاشیه های گسسته » نمایشگاه عکس های مستند ئاسو خان محمدی / گالری طراحان آزاد / جمعه 14 آبان ماه تا 19 آبان ماه هشتاد و نه
در این باره بخوانید : _ « خان محمدی در طراحان آزاد » نوشتهء علیرضا صحاف زاده

2010-11-04T19:34:00.000+03:30

می گویم سایه می دانستی من کردم . سایه می گوید نه . می توانستم تعجب را از نگاهش بخوانم . هر چند سایه این جا نبود . گفتم نمی دانستی چون نیستم . سایه می خندد . می گویم من برای خنده نگفتم . جدی گفتم . من میان کردهای مهاباد به دنیا آمده ام . یک دایه داشتم که کرد بود . پنج سال اول زندگیم را با آن ها گذرانده ام . مادرم می گوید کردی هم می فهمیدم . این یعنی من کردم ؟ نمی دانم .
حالا که بیست و پنج سال از زندگیم می گذرد شاید بشود گفت تهرانی ام . بیشتر زندگیم را توی تهران گذرانده ام . با این همه نمی شود فراموش کنم که توی یکی از شهرهای کردنشین شمال غربی ایران به دنیا آمده ام . اولین خاطرهء کودکی ام پناهگاه است و صدای آواز مامان را توی تاریکی آن جا . خیلی گنگ و مبهم . صداهایی ما را می کشاند به پناهگاه . هیچ صداها را یادم نمی آید . نه قبل و نه بعدش را . نه خانه ای که توش زندگی می کردیم . تنها پناهگاه را یادم مانده و شیشه هایی که روش دو تا چسب زده اند . شاید بعد ها پرسیده ام و شاید همان وقت ها که این چسب ها به چه کاری می آیند . فکر می کنم می فهمیدم که آن صداها که ما را می کشاند به پناهگاه قرار است خانه را آوار کند روی سرمان . دیگر شیشه ها را برای چی چسب می زنیم . شاید بعد ها مامان جواب داده و شاید همان وقت ها که ارتعاش آن بمب ها شیشه ها را می شکند . اگر خانه آوار نشود روی سرمان قرار نیست از پرتاب شیشه ها بمیریم . می دانستم قرار است بمیریم .
حالا ، از شهری که نمی دانم شهر من است یا نه ، تنها پناهگاه را یادم مانده و صدای لالایی مامان و یک دشت پر از شقایق وحشی را .

2010-11-02T20:58:00.000+03:30

با واکر بابا بازی می کنم . یک سرگرمی لوس بیمزه ست برای وقت هایی که نباید از خانه بروم بیرون چون کسی خانه نیست . که کتاب خواندنم نمی آید حتی و کشیدنم و فیلم دیدنم . که دلم هیچ نمی خواهد جز بیرون را . مثل پسر بچه ای که تنبیه شده باشد و دل و دماغ هیچ کاری را نداشته باشد و فقط لحظه ها را بگذراند تا موعد تنبیهش سر بیاید ، دارم وقت می گذرانم . فکر می کردم واکر باید موجود هیجان انگیزی باشد که نیست . عصا مفرح تر است . می شود بیشتر باهاش سرگرم شد . با واکر می روم سمت پنجره . ادای مارلون براندوی « پدرخوانده » را در می آورم . فکر می کنم همهء آدم هایی که « پدر خوانده » را دیده اند دست کم یک بار فک پایین شان را داده اند جلو تا شبیه مارلون براندو بشوند . اگر بی جنبه باشند مثل من که خیلی وقت ها . یعنی خیلی بی ذوقند اگر این کار را نکرده باشند . من همین جوری ، فک پایین جلو داده می روم سمت پنجره ، پرده را می زنم کنار ببینم هنوز خورشید می تابد یا نه . بله ! می تابد ، با قدرت . این را نه من که آیسای مارلون براندو شده می گوید ؛ « تو روح تان . تو روح همه تان که مجبور نیستید با یک واکر لوس بی مصرف تنهایی بازی کنید و فک پایین تان را بدهید جلو ! »

پنجشنبه 25 / شهریور

2010-10-30T21:20:00.000+03:30

باید که تنهایی از پسش بر بیایم . من آدم ِ آدم های تازه نیستم . می دانم از حالا این بازی را باخته ام . دروغ گفتم . غصه می خورم و هیچ دلم « کلیدر » نمی خواهد و آدم تازه نمی خواهد . دلم تنها تو را می خواهد .
باید که تنهایی از پسش بر بیایم . « کلیدر » را نصفه رها می کنم . چون سایه آخرش را لو داده و من از دستش عصبانیم . آدم تازه را نیز . شروع نشده به پایان می برمش . چون آخرش را می دانم . بی آن که کسی لوش داده باشد .... چه فایده از داستان هایی که تهش پیداست .

سه شنبه 23 / شهریور

2010-10-29T21:57:00.001+03:30

خسته و کلافه ایم . داد می زنیم سر هم ، بلند بلند . هر چی دلمان می خواهد می گوییم . بعد هر کس می رود یک گوشه ای . خانه آرام می شود . ما هم . بعد من می روم غذا درست می کنم . چون خیلی خسته ایم و بسیار گرسنه ایم و چون این کار حالم را جا می آورد .

شنبه 20 / شهریور

2010-10-27T22:30:00.001+03:30

جای نگرانی نیست . من همیشه فکر می کردم آدم ها یک بار عاشق می شوند و تنها یک بار . مثل رویای « شب های روشن » که می گفت . که بار اولش فرق دارد . بعد می بینی باز عاشق می شوی و این بارش با بار اول فرق دارد . یک جنس دیگر است و اما همان قدر قشنگ . یاد گرفته ام آدم ها دوبار عاشق می شوند توی زندگی . بار اولش را فراموش می کنند و بار دومش را نیز . اما دیرتر . بس که می ترسند بار آخر باشد و هی می خواهند نگهش دارند . انگار از پس فراموشی ، پیری ست که فرا می رسد .
شک ندارم که بار سومش را هم یک روز برای تان می نویسم . یک روز که تجربه اش کرده باشم .

جمعه 19 / شهریور

2010-10-25T20:31:00.000+03:30

می گویم بد جوری کونم سوخت . مامان می گوید که خیلی بی ادب شده ام . که حرف دهانم را نمی فهمم . که هر چی دلم می خواهد می گویم . می پرسم خوب سوخته . چی بگویم . بگویم نسوخته ؟ می گوید یک چیز دیگر بگو جاش . ... چی ؟ تو دستت سوخته باشد می گویی پات سوخته ؟ می گوید نه . بگو دلم سوخته ... ای بابا . مامان جان ! کون و دل با هم فرق دارند . آدم دل سوخته با آدم کون سوخته یک عالمه توفیر دارد . نمی فهمد . آدم های مودب نمی فهمند که یک وقت هایی کون آدم می سوزد و این هیچ ربطی به دل ندارد . دل سوختگی غم دارد و کون سوختگی عصبانیت . می فهمید که ؟

2010-10-24T19:36:00.000+03:30

بابا که ریش هاش در می آید پیر تر می شود . من بدم می آید . همیشه می گفتم بابا پیر شدی ! بزن ریشاتو . بابا می زد . این که می گفتم پیر شدی لابد می ترسید که زود می رفت دستشویی و قیییژ ، صدا می آمد از پشت در .
این جوری که افتاده روی تخت ، خیره به سقف ، پیر ترش کرده اند این ریش های بی صاحب . نمی گویم پیر تر شدی . غصه می خورد حتما . می پرسم بزنم ریش هات را ؟ بی آن که بمانم منتظر جوابش و بی آن که درست درمان بدانم چطور کار می کند می روم سراغ ریش تراشش . قیژ می افتم به جان ریش هاش . برای بابا ریش بزی می گذارم که بهش نمی اید ولی بامزه اش می کند . بعد سبیل می گذارم از این ها که آمده پایین از دو سمت لبش که بهش نمی آید ولی بامزه اش می کند . بعد سیبیل خالی می گذارم که بهش نمی آید و بامزه اش هم نمی کند . هی به مامان نشانش می دهم و می خندیم و تفریح می کنیم .
سخت نبود . تمام شد . نگاه می کنم به صورتش توی آینه . بد تر شد . حالا لاغریش می زند توی چشم . بابا جوان تر نمی شود . کاریش هم نمی شود کرد .

جمعه 19 / شهریور

2010-10-23T20:31:00.001+03:30

من ارادت عجیبی دارم به آشپزخانه . آدم های آشپزخانه قشنگ را هم دوست دارم . سامان از آن دست آدم ها بود که آشپزخانه اش خوب بود . قشنگ نه آن جور که فکر کنید کاشی هاش قشنگ باشد و همه چیز تمیز و برق افتاده . منظورم یک جور گرم دلنشین مطبوعی ست . که در یخچالش پر عکس و خاطره و لیست خرید . که جایی میان لیست خریدش نوشته بود مثلا ؛ مریم الاغ است . میزش پر مجله . مجله های دو سال پیش . نه از ان ها که خواندیش . یک جوری که می شد ساعت ها توش نشست به گپ زدن . که کیف را آویزان دستگیرهء در کردن ، شال را آویزان دستهء صندلی کردن . که همین جوری که دست نوشته های روی میز را می خوانی و مجله ها را ورق می زنی، منتظر باشی سامان برگردد خانه . که همین جور که سامان آب می داد گل های کنار پنجره اش را ، من حرف می زدم و پاشنهء کفشم را گیر می دادم به پنجهء آن یکی کفشم تا پام سر بخورد بیرون و بعد آن یکی کفشم را . بعد جایی میان حرف هام و چرخیدن های سامان هی از این ور به آن ور ، دستش می رفت سمت گیرهء سرم و موهام می ریخت روی شانه هام . هیچ وقت هم نمی فهمیدم . همیشه وقت رفتن می گفتم ؛ « اِ ! تو کی باز کردی موهام را که من نفهمیدم » ... بدش می آمد از موهای بسته . از مال من بیشتر که آن جور شلخته ای جمعش می کردم بالای سرم و جلوزلفی هام ریخته بود توی چشم هام . مثل آقا سعید همیشه می گفت تو دنیا رو خط خطی نمی بینی ؟
تازگی یاد گرفته ام موهام را بدهم عقب . آرش می گوید تو که دوباره مثل مثل خاله ها شدی . همهء زن های جوان تمیز مرتب از نظر آرش مثل خاله هان . تازگی آرایش می کنم و موهام را می دهم بالا . آرش آن جور شلخته را بیشتر دوست دارد . من اما کلافه ام می کند این روزها . همه شان را می دهم بالا و از شرشان راحت می شوم . باز می زند به سرم که کوتاه شان کنم . دلم نمی آید .
آهان آشپزخانه را می گفتم . من آدم های آشپزخانه قشنگ را دوست دارم .